|
|
 In de loop der tijd is mijn lijstje aardig aan het groeien. Het zijn veelal kleine dingetjes, die stuk zijn of aangesloten moeten worden. Het meeste ligt aangekocht al te wachten.
- Waarschuwings ledje voor het knipperlicht. Een van mijn grotere erfenissen. Ik hoor en zie niet dat het knipperlicht aan staat. En niet altijd heb ik bewust het knopje omgezet. Een ledje moet verbetering brengen in dit ongemak. Waar het ding komt is nog ter discussie. Naast het knopje is een keuze, maar of ik het dan altijd zie is de vraag. Ik heb ook gedacht om een gaatje in de body te maken naast of onder het spiegeltje, of zelfs recht voor me. Zichtbaarheid gegarandeerd, alleen is installatie lastiger.
- daarbij moet het knopje vastgezet worden. Ik kan het naar beneden duwen, wat regelmatig gebeurt, waardoor knipperen niet meer kan.
- Crank stel vast zetten met Locktite. Deze trilt los, waarna het gaat kraken. Klinkt wel stoer, suggererend dat ik heel sterk ben, maar ik weet wel beter. Daarbij houdt ik wel van stil.
- Achterlicht met remlicht aansluiten. Net als de rest al aangeschaft, maar het moet eens gedaan worden. De mailinglijst heeft me al geholpen. Daden Hans. Daden!
- Verstel hendeltje voor de voorlamp verplaatsen. Geen idee waarom dit als handig ervaren wordt. Het zit mij in de weg bij het aanzetten van mijn lampen. Ik zou het ding dan ook 20 cm naar voren willen zetten, maar toch gebruik willen maken (om af en toe de lamp te verstellen, want deze trilt een beetje waardoor de stand verandert). Het klusje is iets groter dan een klusje doordat de kabel ook ingekort moet worden.
- Toet toeter aansluiten. De bel heb ik verwijderd. Wat een onhandig ding zeg. Daarbij maak ik er nooit veel gebruik van. De toeter is redelijk bescheiden, en kan je met beleid en humoristisch, irritant of langdradig gebruiken. Ook al weet ik dat ik het eigenlijk liever niet gebruik. Maar die ene keer dat het wel nodig is….
- De zitting. Ja, ik fiets weer lekker. De pijn in knieën is controleerbaar, maar ik denk met een nieuwe / andere stoel nog meer controle over de pijn in de knieën te kunnen krijgen. Daarbij heb ik me vastgepind aan het idee mijn bewijs te leveren over de discussie over beweeglijkheid van de rug en voordeel daarvan op je knieën.
- - En als de zitting dan goed is en de afstand tot de crank OK, dan kan ik eens overgaan tot het inkorten van de ketting, zodat ook bij middenblad versnelling 8 en 9 gebruikt kan worden.
- En ja, de afstelling van de versnellingen kan ook beter
- Reflectie is noodzaak. Op dit moment ben ik niet tevreden en vind ik het minimaal. Daar moet iets mee gebeuren. Daarbij is de bestaande reflectie … nou … eh … “minder netjes” er op geplakt. Misschien, wellicht in combinatie met 10, een thema op Quali?
- En als ik weer wat geld verzameld heb die ik kan / mag / wil investeren in de fiets lijkt het me leuk om deze een mooie kleur te geven. Daar ik nu twijfel (wanneer niet), zal het zeker niet nu gebeuren. Zo murmel ik meestal iets over blauw met wit. Maar zo’n kameleon lak kleur blauw-rood lijkt me erg gaaf. Als je dan ook nog reflecterende verf gebruikt zoals al eerder is gebruikt door een andere Wilfred, dan wordt het super.
- Thema op Quali. Echt waar. Ik heb al maanden een idee, waar andere ideeën niet aan kunnen tippen. Het blijft de beste. Heel gek voor mij, maar toch. Nu zou ik al kunnen laten drukken en op Quali plaatsen en later nog een keer dunnetjes over doen als de nieuwe lak er op zit (over 5 jaar?). Maar ik wil nog een mooi ontwerp van mijn idee. Dus dit staat in de ijskast, maar wordt steeds warmer, dat wel. Misschien wel komende winter?
 Vanochtend om 7:00 uur vertrokken met Quali. In 2 kilometer naar het Velodrome complex zoń 2 grote opstoppingen en 2 kleine tegengekomen. Wat ik gelukkig kon compenseren doordat ik niet op de pont hoefde te wachten.
Lekker gefietst en om 8:30 aangekomen bij het Velodrome. Spullen uitpakken, shirt en goodiebag in ontvangst nemen en op naar de 1 uurs race. En er stonden toch al heel wat mensen om aan te moedigen tijdens de race. Lekker gezellig en aan het eind lekker spectaculair met een snelle Ymte en een ontketende Daniel Fenn, die uiteindelijk een zeer snelle tijd neerzet.
’s Middags zelfs nog even tijd gehad rond te kijken bij de standjes. Het weer was duidelijk te mooi, dus heel weinig publiek en bezoekers in het Velodrome. Erg jammer, want veel leuks te zien, maar ook buiten was het rustig. Veel werk voor weinig mensen dus. Ik denk dat het weer invloed heeft gehad op de bezoekersaantallen.
De criteria waren leuk en de dames finale was spannend. Emmy, Ellen en nieuwkomer Baete, maakte er een heel mooi slot akkoord van waarbij Ellen uiteindelijk de overwinnaar werd. Bij de mannen was het vooral heel snel en spectaculair, maar Ymte was duidelijk de sterkste in het veld. Wel heel leuk om te zien hoe dicht de open fietsen bij elkaar zitten. Vele ronden zaten 11 racers in dezelfde ronde, wat een mooi peletonnetje en tactieken opleverde. Smullen geblazen.
Terugweg weer me geworsteld langs de opstoppingen maar veilig thuis.
2 filmpjes van ruwe kwaliteit geupload. Van het criterium.
De foto’s natuurlijk. Ik heb ook geprobeerd wat vrijwilligers in beeld te krijgen. En natuurlijk fietsen, in het bijzonder. Kijk en geniet zou ik zeggen. Dat heb ik ook gedaan.
Vorig jaar kon ik de tocht naar Tilburg niet maken. Dit jaar lukt het me wel om naar Sloten te gaan. Voor het leukste evenement van Nederland: CycleVision. Waarom zo leuk? Ik ontmoet duizenden andere ligfietsers, wat toch wel uniek is. Uit binnen- en buitenland reizen ze naar Amsterdam om het mee te maken. Ik zie wedstrijden met fietsen die sneller gaan dan een Tour de France of Giro. Het is toch kleinschalig en vooral gezellig.
Meestal kookt het bij mij al een paar weken van te voren. Er komt een dagelijkse drang om ligfiets.net te bekijken en ik kan het niet laten om mijn oude foto’s terug te kijken.
 In mijn geval hoort het inschrijven als vrijwilliger ook bij de koorts. Dit jaar hoop ik op de buitenbaan mijn zegje te kunnen doen over de rondetijden, rijders, bedrijven, organisatie, toeschouwers, fietsen en wat al meer voorbij komt of in mijn hoofd zit. Daar hoort dan weer een koortsig afzoeken van websites bij, die mij leuke nieuwtjes kunnen geven.
Ik spaar de komende weken mijn op dit moment erg broze knieën om -zoals het hoort- naar Sloten te kunnen fietsen met Quali.
Kortom: CV here I come.
Klussen?
Vandaag een dagje zonder kids dus rustig aan de fiets kunnen werken. Nou ja, werken het was meer een beetje er om heen balanceren en snuffelen en kijken. Toch wat gedaan. Zo heb ik gekeken hoe stuk het remlicht was, door het kapje open te schroeven. En inderdaad, deze was stuk. De verbindingen tussen de ledjes was helemaal zwart geblakerd. Gevalletje doorbranden. 2 van de 6 ledjes doen het nog, maar moeten dan gesoldeerd worden. Dat kan beter gedaan worden met alle 6 tegelijk. Klusje die er aan komt.
Kussentje op de bult van Quali gezet. Lag al een half jaar te wachten. Nu het schuim mooi glad gemaakt met een aansteker en is het goed genoeg. Snel met Bison-alles-direct-vast-constructie-lijm en klaar is Hans.
Ook heb ik de zitting een heel klein beetje naar voren gezet en het onderste schuimkussen waar deze op steunt ook. Hierdoor hoop ik iets meer onderuit te liggen. Later meer. Ook de trapas heb ik daarna 2 cm uitgeschoven, waardoor de trapas ongeveer 1,5 cm verder staat dan daarvoor (immers stoeltje is ook naar voren verplaatst). Het idee is dat ik nu spanning voel op bovenbenen. Ik wil wat meer spanning op onderbenen en dat zou moeten gebeuren door zitstand iets schuiner te zetten en iets meer in het zitje te zakken.
De eerste 10 kilometer lijken mij gelijk te geven. Kijken hoe het maandag naar mijn werk gaat.
Ook nog met achteruit rijden de derailleur verbogen. Gelukkig niet hard doorgetrapt dus erger voorkomen. Ook weer braaf terug gebogen. :p
Wat ze zeggen.
terwijl ik aan het klooien was met de derailleur, hoorde ik van afstand een oudere man tegen zijn vrouw zeggen. “Kijk, daar heb je zo’n gevaarlijk ding.”
Ik was zo bijdehand om te vragen hoe hij daar op komt. Het bleek dat hij is ingehaald door “zo’n gele”, die hem rechts met hoge snelheid passeerde. Ik heb de beste man direct gelijk gegeven dat het inderdaad een zeer gevaarlijk rijdende mijnheer is, maar dat het niets zegt over de fiets. En dat ik het ook heel erg vervelend vind, dat mensen op die manier rijden. Natuurlijk nog de geijkte onderwerpen besproken, laag, niet te zien, snelheid. Maar ik merkte dat doordat ik rustig en uitgebreid antwoord gaf op zijn vragen, hij toch wat enthousiaster werd. Uitgebreid er in laten kijken, leeftijd van de fiets verteld, aantallen velomobielen genoemd, verteld hoeveel fabrikanten er zijn. ik had nog net geen foldertje voor hem, voor meer informatie.
Toen ik wegreed werd ik nagekeken, nog net niet uitgezwaaid. Onderweg bedacht ik me dat dit soort, wellicht overvriendelijke praatjes, misschien wel belangrijker zijn voor de acceptatie van de velomobiel, dan beleid of snellere wegen.
En die gele Quest die zo asociaal deze man inhaalde, ookal was het met 30 (de man reed met een electrische fiets), op een ruim fietspad? Inderdaad asociaal en onhandig. Kan zo iemand zich dan niet even inhouden. ik begrijp dat echt niet. Nu ben ik in de ouwe-zak-rijden leer. Wat zoiets betekend dat je je nergens druk om mag maken, maar blijkbaar zijn er ook velomobiel rijders die nog niet door hebben, dat ze echt hard gaan tov andere rijders en daar in mijn ogen zeker rekening mee zouden moeten houden. hoe ’sportief’ je ook denkt te zijn.
Ach ja, zoals ik al zei. Eigenlijk niets te vertellen.
Eerst de km stand. Die is 138016 km waarvan 967 km door mij verreden. Maar toch bijzonder, want het is de de tweede Quest die deze afstand haalt. Daar mag Quali trots op zijn. Mijn bijdrage is nog marginaal. Ter indicatie: als ik over een paar jaar 10.000 km heb afgelegd, dan is dat nog geen 7% van de totale afstand.
De tweede reden is dat de afstand marginaal is: ik heb dus bijna 1000 km gereden in 5 maanden. Dat is dezelfde afstand als mijn voorgangers in minder dan een maand verreden. Geen reden tot trots. Of toch wel? Het hoeft natuurlijk niet, dat vergelijken. En het lijkt erop dat ik meer rijd dan met Kali, niet onbelangrijk verschil. Maar vooral kun je nog diverse excuses waarnemen in mijn blogposts. Eentje is daar niet van genoemd. 2 weken ziekte, daarna van Olga en de kinderen, wat me noodzaakte snel thuis te zijn, dus niet gefietst. Daarbij ongeveer een paar maanden niet gefietst door knieleed en vakanties. Dus dan zou ik theoretisch. In die 5 maanden effectief 2,5 maanden hebben kunnen fietsen. We zullen zien hoe snel de komende maanden de kilometers aaneen geregen worden. Afgelopen week heb ik 110 km gefietst met Quali en onze auto is stuk, dus dat zal de komende weken steeds ongeveer 100 km zijn (4 keer woon-werk). En misschien wat plezier tochtjes met Stephan op zijn LARA.
Klusjes
Quali heeft bijna geen kwalen. Blijkbaar zijn die er in de afgelopen jaren uitgehaald.  Er zal vast wat aankomen, maar voorlopig hoef ik nog geen uitgebreid te doen lijstje te maken, zoals bij Quali.
Klusje 1 is het maken van een gereedschapstasje uit een oude laptoptas, geïnspireerd door http://quest.robbroek.nl/. Simpel knippen en plakken (de laptoptas). Ik vind het nog wat groot en zoek nog iets wat ik kan toevoegen in het tasje. Of ik koop uiteindelijk toch maar zo’n gereedschapsbidon of een tasje. Rob heeft het tasje vastgeplakt. Dat lijkt mij onhandig. Ik wil mijn gereedschap eruit kunnen halen en naast me neer kunnen leggen. Dus gewoon achterin geschoven (aan de linkerkant, bij de pomp en het cockpit schuimpje)
Klusje 2 is het aanpassen van de zitting. Allereerst de bevestiging aangedraaid. Die moet ooit gelocktited worden. nu even niet. Daarna met een mesje het opvul matje van Bastiaan aan de linkerkant weggehaald. Dit zou ervoor moeten zorgen dat de rechterkant hoger is (duh). Dat zou mijn rug en knieën prettig moeten vinden (Osteopaat heeft me dat overtuigend uitgelegd). Proefjes met een schuimstukje onder de rechter bil waren positief, dus we zullen de komende weken meemaken hoe deze verandering bijdraagt aan mijn knieën. (foto moet ik nog maken en misschien komt die nog).
Klusje 3 is het verzamelen van de binnenbanden. Alle binnenbanden met autoventiel heb ik wel, maar waar. Nu liggen ze op een logische plek. In Quali, in het gereedschapstasje. Eentje voor een voorband, dus een Schwalbe AV6 en eentje voor de achterband (AV7, in ieder geval die maat, het is merkloos. Mijn voorraad is trouwens bijgevuld met 2 binnenbanden (maat AV7, merkloos) die ik mocht slopen van de bakfiets van de buren, welke werd weggegooid. En als de Perfect Moiree achterband net zolang mee gaat als de BigApples van Kali, dan heb ik voor de komende jaren genoeg achter biba’s.
Nog te doen (waarbij het moment nog niet gepland is)
- Ketting schoonmaken. De voorbladen zijn gitzwart, zelfs de rechter crank aan de buitenkant. Even smeren helpt niet meer. Daar moet afwasmiddel aan te pas komen op een mooi warm zomers dagje.
- Ketting inkorten. Tov Bastiaan heb ik de crank dichterbij moeten zetten. Nu schakelt de fiets niet meer bij standje 7,8 of 9 op het middenblad voor. Kan gelijk met het schoonmaken gebeuren.
- Remlicht weer werkend maken. Deze heeft lang aan gestaan en daarna is hij overleden. Hopelijk toch iets simpels maar ik vrees iets doorgebrands oid.
- Ventisit namaak kussen inkorten. Steekt aan de onderkant 20 cm uit. Toont niet mooi en is onnodig. Daarbij iets bedenken zodat ik hem vast kan zetten. Extra klittenband bevestigen is de logische optie. Kan ik bij klusjes de zitting als matje gebruiken.
- Zorgen voor betere striping met reflectie (schuren en overschilderen doen we veel later).
Dit artikel wordt steeds uitgebreid met mijn laatste ervaringen van deze pedalen, totdat het niet meer interessant is om te melden of tot ik andere pedalen gebruik.
Inleiding: De keuze
Omdat SPD niet veel zijdelingse speling heeft en andere pedalen wel, ben ik op zoek gegaan naar een pedaal die mij verlichting geeft. Al geloof ik niet dat mijn knieleed geheel verholpen kan worden met pedalen, is het waard het te proberen.
De eerste die ik ga proberen, waarvan ik vanzelfsprekend hoop dat het ook de laatste is, zijn Look Quartz. Tweedehands gekocht, maar wel met 2 paar schoenplaatjes van verschillende types en verschillende spacertjes om de hoogte van de schoenplaat op de schoen te kunnen variëren. De type schoenplaatjes variëren in de hoek waarin ze uitklikken. Ik heb gekozen om de uitklikhoek zo groot mogelijk te maken. Daarbij zijn deze schoenplaatjes ook kleiner, waardoor ik hoop iets meer zijdelingse beweging te hebben. Dat laatste is waarschijnlijk vooral psychisch. Maar alles telt mee.
 Look schoenplaten met spacers
De eerste keer bevestigen van de schoenplaatjes heb ik geen spacer gebruikt. Aangezien de handleiding verteld dat bij een schoenprofielhoogte minder dan 7,5 mm dat niet nodig was. Maar als ik nu inklik dan zitten de schoenen weliswaar goed vast (en gaan ook makkelijk los), maar ze kunnen geen kant opschuiven omdat de zool tegen de pedaal wordt aangedrukt. Sprake van de 3 graden draaiing of 3mm zijdelings speling is er dan natuurlijk niet.
Dus nu heb ik er een 1 mm spacer tussen de schoenplaat en de schoen geplaatst. In de hoop dat dit wat vrijheid van de schoen tov de pedaal geeft. Kijken hoe dat fietst.
Update 1:
Vanmiddag dus even gefietst. Dit is een groot verschil zeg. Ik kan me goed voorstellen dat mensen het gefixeerde van geen spacer prettig vinden, maar ik ben met spacer veel blijer. De voet kan zeer ver naar buiten draaien. Ik denk dat het tegen het uitklikmoment zit dat je beweging hebt. Dat is verder dan de beloofde 3 graden. Dat komt denk ik omdat het Look Quartz systeem voor je gevoel geen hobbel heeft tussen in en uitklikken. Dat gaat heel geleidelijk. De zijdelingse beweging kan ik niet voelen, of dat invloed op het rijden heeft is dus onduidelijk. Misschien is het er wel maar is de voet al direct iets naar buiten ingeklikt of schuift langzaam naar de gewenste plek.
En nu het knieleed. Er is slechts 10 km gereden, dat moet wel gerealiseerd worden. Daarom komt er zeker na een paar honderd km nog een update met een hardere conclusie. In eerste instantie vooral tevreden over de rechterknie. Daar kon ik de pijn die ik met SPD ervaar niet voelen. De vrijheid die ik nu voel lijkt bij te dragen aan de pijnloosheid. De pijn met SPD is ws een peesje links in de knie. Geen pijn nu dus. Geen idee waardoor. Ben ik gewoon ontspannen of rijd ik te langzaam (waardoor te weinig druk op de pees), of ligt het aan het pedaal? In ieder geval een goed begin.
De linkerknie heeft als klacht tijdens het fietsen dat de pees linksonder (dus onder het kniegewricht, naast de knieholte) opgerekt voelt. Je kan er mee fietsen, maar je voelt de spanning langzaam toenemen. Gelukkig is mijn woon-werk niet ver….. Met de Look Quartz is de pijn wel minder (nogmaals het is een korte afstand geweest), maar niet weg. Ik verschuif onderweg wat op mijn zitting (geen verbetering) en bedenk opeens de tweede list. Namelijk een extra laagje ventisit onder de billen. Dit werktte bij Kali wel, maar bij Quali met SPD niet. Zou het misschien…. ja hoor. De zeurderige pees houdt na een paar honderd meter op met zeuren. Ik kan de rest doorrijden zonder pijn. Het kan de combinatie van een beetje scheef kunnen zitten (dikker kussen dus kan rechterbil meer in het kussen zakken) en meer uitzwaai mogelijkheid van het pedaal systeem zijn.
Nu heb ik wel geleerd bij de osteopaat dat pijnervaring niet alleen persoonlijk is maar ook tijd en plaatsgebonden om maar te zwijgen van de psyche. En meestal heeft pijn ook een signaal functie. Dus als het signaal uitblijft, moet het ook een tijdje duren voordat je beseft dat het er niet is. Zoals al eerder opgemerkt kan de ontspanning (even een ritje tussendoor) al heel veel uitmaken en het idee dat je bezig bent iets te verbeteren ook heel erg meespelen. Daarbij was dit midden op de dag, terwijl woon-werk over het algemeen ’s ochtends vroeg en ’s avonds is. We zullen dus zien of deze zachte euforie de komende kilometers door zal zetten. Deze post zal ik dan ook uitbreiden met de ervaringen. Zijn de ervaringen niet positief? Ach, dan proberen we toch gewoon weer iets anders. 
Update 2:
woon-werk gedaan en daar zijn de pijntjes weer. Veel kouder en niet geheel te vergelijken, maar dus geen wonderbaarlijke genezing. Ik zag dat Time-Atac schoenplaatjes toch iets anders gevormd zijn, maar passen wel op Look Quartz pedalen. Misschien over een tijdje die proberen. Ik houd jullie op de hoogte.
Update 3:
Time Attack plaatjes zijn besteld. Ik hoop op meer speling dan de Look schoenplaatjes. Ik ben steeds meer overtuigd dat niet zozeer de pedalen bepalend zijn maar de houding van het lichaam. Ik zit nu scheef in de stoel en dat lijkt beter te helpen. Dus de oplossing is nog niet gevonden. Ik denk wel dat ik steeds iets dichter bij een mogelijke oplossing kom. Dat geeft de man moed en houdt me fietsende.
Update 4:
Nu een paar honderd km verder enige dip gehad. De knieën leken rond de meniscus gekneusd oid. Toch maar een afspraak met de Osteopaat gemaakt. Het lijkt dat ik kan fietsen met een andere houding in de fiets. Ideaal is anders, maar we ploeteren verder. De vraag die blijft. Helpen de Look pedalen de knieproblemen te verminderen? Dat antwoord is in mijn geval moeilijk te geven. Ik denk of een klein beetje of nauwelijks. Zou de TPD’s eigenlijk wel willen proberen…..
Update 5:
Goed, een bezoek aan de osteopaat doet me weer lekker fietsen. Het ligt zeker niet aan de pedalen, maar of zij de pijn verlichten weet ik niet. Doet er niet toe. Ze klikken makkelijk uit en zitten heel stabiel. Waar ik met SPD nog wel eens wilde lostrappen, lijken de Looks geen krimp te geven bij hobbels en dergelijke. De tip van de osteopaat is om een wigje tussen mijn rechterbil en de zitting te doen. Nu volgt een ingewikkeld technisch verhaal, die ik dus niet ga opschrijven, want niet relevant voor de Look geinteresseerden. Mijn voorlopige conclusie: Look zijn goede betrouwbare pedalen. De invloed op mijn knieklachten zijn moelijk vast te stellen. Ik hou ze er lekker op.
|
