|
|
 In de loop der tijd is mijn lijstje aardig aan het groeien. Het zijn veelal kleine dingetjes, die stuk zijn of aangesloten moeten worden. Het meeste ligt aangekocht al te wachten.
- Waarschuwings ledje voor het knipperlicht. Een van mijn grotere erfenissen. Ik hoor en zie niet dat het knipperlicht aan staat. En niet altijd heb ik bewust het knopje omgezet. Een ledje moet verbetering brengen in dit ongemak. Waar het ding komt is nog ter discussie. Naast het knopje is een keuze, maar of ik het dan altijd zie is de vraag. Ik heb ook gedacht om een gaatje in de body te maken naast of onder het spiegeltje, of zelfs recht voor me. Zichtbaarheid gegarandeerd, alleen is installatie lastiger.
- daarbij moet het knopje vastgezet worden. Ik kan het naar beneden duwen, wat regelmatig gebeurt, waardoor knipperen niet meer kan.
- Crank stel vast zetten met Locktite. Deze trilt los, waarna het gaat kraken. Klinkt wel stoer, suggererend dat ik heel sterk ben, maar ik weet wel beter. Daarbij houdt ik wel van stil.
- Achterlicht met remlicht aansluiten. Net als de rest al aangeschaft, maar het moet eens gedaan worden. De mailinglijst heeft me al geholpen. Daden Hans. Daden!
- Verstel hendeltje voor de voorlamp verplaatsen. Geen idee waarom dit als handig ervaren wordt. Het zit mij in de weg bij het aanzetten van mijn lampen. Ik zou het ding dan ook 20 cm naar voren willen zetten, maar toch gebruik willen maken (om af en toe de lamp te verstellen, want deze trilt een beetje waardoor de stand verandert). Het klusje is iets groter dan een klusje doordat de kabel ook ingekort moet worden.
- Toet toeter aansluiten. De bel heb ik verwijderd. Wat een onhandig ding zeg. Daarbij maak ik er nooit veel gebruik van. De toeter is redelijk bescheiden, en kan je met beleid en humoristisch, irritant of langdradig gebruiken. Ook al weet ik dat ik het eigenlijk liever niet gebruik. Maar die ene keer dat het wel nodig is….
- De zitting. Ja, ik fiets weer lekker. De pijn in knieën is controleerbaar, maar ik denk met een nieuwe / andere stoel nog meer controle over de pijn in de knieën te kunnen krijgen. Daarbij heb ik me vastgepind aan het idee mijn bewijs te leveren over de discussie over beweeglijkheid van de rug en voordeel daarvan op je knieën.
- - En als de zitting dan goed is en de afstand tot de crank OK, dan kan ik eens overgaan tot het inkorten van de ketting, zodat ook bij middenblad versnelling 8 en 9 gebruikt kan worden.
- En ja, de afstelling van de versnellingen kan ook beter
- Reflectie is noodzaak. Op dit moment ben ik niet tevreden en vind ik het minimaal. Daar moet iets mee gebeuren. Daarbij is de bestaande reflectie … nou … eh … “minder netjes” er op geplakt. Misschien, wellicht in combinatie met 10, een thema op Quali?
- En als ik weer wat geld verzameld heb die ik kan / mag / wil investeren in de fiets lijkt het me leuk om deze een mooie kleur te geven. Daar ik nu twijfel (wanneer niet), zal het zeker niet nu gebeuren. Zo murmel ik meestal iets over blauw met wit. Maar zo’n kameleon lak kleur blauw-rood lijkt me erg gaaf. Als je dan ook nog reflecterende verf gebruikt zoals al eerder is gebruikt door een andere Wilfred, dan wordt het super.
- Thema op Quali. Echt waar. Ik heb al maanden een idee, waar andere ideeën niet aan kunnen tippen. Het blijft de beste. Heel gek voor mij, maar toch. Nu zou ik al kunnen laten drukken en op Quali plaatsen en later nog een keer dunnetjes over doen als de nieuwe lak er op zit (over 5 jaar?). Maar ik wil nog een mooi ontwerp van mijn idee. Dus dit staat in de ijskast, maar wordt steeds warmer, dat wel. Misschien wel komende winter?
 Toch maar even iets publiceren over mijn ideetje in ontwikkeling. Als werktitel heb ik het “the bone” genoemd, oftewel het bot (maar dat klinkt niet ’sexy’). De naam heeft alles te maken met de vorm van de zitting.
Een bevriende fysiotherapeut en Sjef Rutte (Ortho Manueel Arts) brachten me op het idee om iets met mijn zitting van Quali te doen. Eigenlijk wil ik de zaag zetten in het huidige zitje, maar dat is behoorlijk rigoureus. De theorie is dat je eigenlijk zou moeten proberen een zitting te maken die aan de ene kant je rug steun geeft, maar aan de andere kant die rug bewegingsvrijheid geeft. Waarom dan? Omdat je daarmee er voor zorgt dat door de vrijere buiging van de rug je heupen en onderrug ook meer vrijheid krijgen. Daardoor hoeven grote klappen niet alleen opgevangen te worden door je knieën maar is er ook beweging mogelijk naar je rug toe. Andersom werkt trouwens ook. Doordat je rug meer beweging heeft op een natuurlijke manier, kun je meer kracht zetten op je knie, hetzij om harder te gaan, hetzij om minder in 1 richting te belasten.
De vorm van een zitting waar ik aan denk is het volgende:
op de billen is een breed vlak. billen worden goed ondersteund. Misschien naar voren toe wat smaller. Daarbij zit er aan de voorkant een wigje (fullertje) die zorgt dat je goed gecentreerd wordt in de zitting maar ook dat je een beetje kan kantelen.
Je onderrug en je middenrug wordt ondersteund door een strook van 10 tot 15 cm. Smal ja, daardoor kan je rug bewegen naar links en rechts, wat aardig overeenkomt met de beweging van een racefietser, nog niet geheel, daarvoor zou je ook naar achteren moeten kunnen bewegen. Om dat voor elkaar te krijgen zou je dit middenstuk niet te veel ondersteuning moeten geven, zodat je rug dit deel een beetje naar achteren kan duwen (of zelfs een beetje bol ipv hol). Eigenlijk wilde ik werken met een alu plaat en die vormen naar mijn theoretisch ideaal, maar toch maar gekozen voor een zephyr zitting en de bolling in de middenrug voor lief genomen.
De schouders worden weer ondersteund door een breder deel.
Hieronder met wat goed bedoelde Paint kunsten probeer ik eea duidelijk te maken.
 Paint schets van "the bone" zitting bovenkant, voor schouder (misschien nek), zo’n 25 cm breed
middendeel, voor onderrug en middenrug, 10 tot 15 cm breed
billen, zo’n 30 cm breed. de /\ geeft een wigje aan, bijvoorbeeld gemaakt van ventisit of ander zacht materiaal.
De lengte zal iets van 90 cm zijn. De lengte van de afzonderlijke delen weet ik nog niet precies.
Inmiddels heb ik een zephyr zitting besteld, dus over een tijdje (of na de vakantie) gaat de zaag erin.
Ik denk dat Fredjan Twigt nu iets zal zeggen als: “Niet doorvertellen he, het is nog heel geheim.  ”
Het is mede geïnspireerd op de wiebel zitting van Rembrandt Bakker. Maar waar hij de wiebel zoekt in de bil(spier) gedeelte, laat ik dat bewegen door de rug meer zijdelingse beweging te geven.
Iedereen mag dit idee van mij gebruiken, als je verwijst naar deze pagina. Echter voor commercieel gebruik vraag ik dat je eerst overlegt met me. Wel zo aardig.
Vanochtend om 7:00 uur vertrokken met Quali. In 2 kilometer naar het Velodrome complex zoń 2 grote opstoppingen en 2 kleine tegengekomen. Wat ik gelukkig kon compenseren doordat ik niet op de pont hoefde te wachten.
Lekker gefietst en om 8:30 aangekomen bij het Velodrome. Spullen uitpakken, shirt en goodiebag in ontvangst nemen en op naar de 1 uurs race. En er stonden toch al heel wat mensen om aan te moedigen tijdens de race. Lekker gezellig en aan het eind lekker spectaculair met een snelle Ymte en een ontketende Daniel Fenn, die uiteindelijk een zeer snelle tijd neerzet.
’s Middags zelfs nog even tijd gehad rond te kijken bij de standjes. Het weer was duidelijk te mooi, dus heel weinig publiek en bezoekers in het Velodrome. Erg jammer, want veel leuks te zien, maar ook buiten was het rustig. Veel werk voor weinig mensen dus. Ik denk dat het weer invloed heeft gehad op de bezoekersaantallen.
De criteria waren leuk en de dames finale was spannend. Emmy, Ellen en nieuwkomer Baete, maakte er een heel mooi slot akkoord van waarbij Ellen uiteindelijk de overwinnaar werd. Bij de mannen was het vooral heel snel en spectaculair, maar Ymte was duidelijk de sterkste in het veld. Wel heel leuk om te zien hoe dicht de open fietsen bij elkaar zitten. Vele ronden zaten 11 racers in dezelfde ronde, wat een mooi peletonnetje en tactieken opleverde. Smullen geblazen.
Terugweg weer me geworsteld langs de opstoppingen maar veilig thuis.
2 filmpjes van ruwe kwaliteit geupload. Van het criterium.
De foto’s natuurlijk. Ik heb ook geprobeerd wat vrijwilligers in beeld te krijgen. En natuurlijk fietsen, in het bijzonder. Kijk en geniet zou ik zeggen. Dat heb ik ook gedaan.
Vorig jaar kon ik de tocht naar Tilburg niet maken. Dit jaar lukt het me wel om naar Sloten te gaan. Voor het leukste evenement van Nederland: CycleVision. Waarom zo leuk? Ik ontmoet duizenden andere ligfietsers, wat toch wel uniek is. Uit binnen- en buitenland reizen ze naar Amsterdam om het mee te maken. Ik zie wedstrijden met fietsen die sneller gaan dan een Tour de France of Giro. Het is toch kleinschalig en vooral gezellig.
Meestal kookt het bij mij al een paar weken van te voren. Er komt een dagelijkse drang om ligfiets.net te bekijken en ik kan het niet laten om mijn oude foto’s terug te kijken.
 In mijn geval hoort het inschrijven als vrijwilliger ook bij de koorts. Dit jaar hoop ik op de buitenbaan mijn zegje te kunnen doen over de rondetijden, rijders, bedrijven, organisatie, toeschouwers, fietsen en wat al meer voorbij komt of in mijn hoofd zit. Daar hoort dan weer een koortsig afzoeken van websites bij, die mij leuke nieuwtjes kunnen geven.
Ik spaar de komende weken mijn op dit moment erg broze knieën om -zoals het hoort- naar Sloten te kunnen fietsen met Quali.
Kortom: CV here I come.
Klussen?
Vandaag een dagje zonder kids dus rustig aan de fiets kunnen werken. Nou ja, werken het was meer een beetje er om heen balanceren en snuffelen en kijken. Toch wat gedaan. Zo heb ik gekeken hoe stuk het remlicht was, door het kapje open te schroeven. En inderdaad, deze was stuk. De verbindingen tussen de ledjes was helemaal zwart geblakerd. Gevalletje doorbranden. 2 van de 6 ledjes doen het nog, maar moeten dan gesoldeerd worden. Dat kan beter gedaan worden met alle 6 tegelijk. Klusje die er aan komt.
Kussentje op de bult van Quali gezet. Lag al een half jaar te wachten. Nu het schuim mooi glad gemaakt met een aansteker en is het goed genoeg. Snel met Bison-alles-direct-vast-constructie-lijm en klaar is Hans.
Ook heb ik de zitting een heel klein beetje naar voren gezet en het onderste schuimkussen waar deze op steunt ook. Hierdoor hoop ik iets meer onderuit te liggen. Later meer. Ook de trapas heb ik daarna 2 cm uitgeschoven, waardoor de trapas ongeveer 1,5 cm verder staat dan daarvoor (immers stoeltje is ook naar voren verplaatst). Het idee is dat ik nu spanning voel op bovenbenen. Ik wil wat meer spanning op onderbenen en dat zou moeten gebeuren door zitstand iets schuiner te zetten en iets meer in het zitje te zakken.
De eerste 10 kilometer lijken mij gelijk te geven. Kijken hoe het maandag naar mijn werk gaat.
Ook nog met achteruit rijden de derailleur verbogen. Gelukkig niet hard doorgetrapt dus erger voorkomen. Ook weer braaf terug gebogen. :p
Wat ze zeggen.
terwijl ik aan het klooien was met de derailleur, hoorde ik van afstand een oudere man tegen zijn vrouw zeggen. “Kijk, daar heb je zo’n gevaarlijk ding.”
Ik was zo bijdehand om te vragen hoe hij daar op komt. Het bleek dat hij is ingehaald door “zo’n gele”, die hem rechts met hoge snelheid passeerde. Ik heb de beste man direct gelijk gegeven dat het inderdaad een zeer gevaarlijk rijdende mijnheer is, maar dat het niets zegt over de fiets. En dat ik het ook heel erg vervelend vind, dat mensen op die manier rijden. Natuurlijk nog de geijkte onderwerpen besproken, laag, niet te zien, snelheid. Maar ik merkte dat doordat ik rustig en uitgebreid antwoord gaf op zijn vragen, hij toch wat enthousiaster werd. Uitgebreid er in laten kijken, leeftijd van de fiets verteld, aantallen velomobielen genoemd, verteld hoeveel fabrikanten er zijn. ik had nog net geen foldertje voor hem, voor meer informatie.
Toen ik wegreed werd ik nagekeken, nog net niet uitgezwaaid. Onderweg bedacht ik me dat dit soort, wellicht overvriendelijke praatjes, misschien wel belangrijker zijn voor de acceptatie van de velomobiel, dan beleid of snellere wegen.
En die gele Quest die zo asociaal deze man inhaalde, ookal was het met 30 (de man reed met een electrische fiets), op een ruim fietspad? Inderdaad asociaal en onhandig. Kan zo iemand zich dan niet even inhouden. ik begrijp dat echt niet. Nu ben ik in de ouwe-zak-rijden leer. Wat zoiets betekend dat je je nergens druk om mag maken, maar blijkbaar zijn er ook velomobiel rijders die nog niet door hebben, dat ze echt hard gaan tov andere rijders en daar in mijn ogen zeker rekening mee zouden moeten houden. hoe ’sportief’ je ook denkt te zijn.
Ach ja, zoals ik al zei. Eigenlijk niets te vertellen.
Hoe het begon
Staat goed beschreven op een eerdere pagina
Hoe het verder ging
In de tijd zijn we ongeveer een half jaar verder na bovenstaande verhaal, ongeveer 8 jaar na de eerste klachten. Nu ben ik verzadigd door de therapeuten, die ongetwijfeld goed werk doen. Er is echter een moment dat ik denk dat ze het resultaat niet snel genoeg vinden gaan, of het te veel afwijkt van hun ideeën en dan wordt de behandeling wat minder effectief.
Een gesprek met een bevriende fysiotherapeut bracht me op het spoor van de Manueel Osteopaat. hij kende wel een goede. Dat werd dus Dr. Rutte. Het verschil tussen en therapeuten (manueel en fysio-) is dat dit een arts is die daarbij manuele osteopathie heeft gestudeerd. Een trapje hoger qua intellectueel en wetenschappelijk niveau.
Het belangrijkste eerste feit wat hij me leerde is dat scheef zijn heel gewoon is. De meeste mensen zijn dat en als je naar je fysiologie van de mens kijkt is dat ook zo (vorm longen, plaats hart, vorm en richting darmen, etc). Zie ook de marsman stichting voor meer informatie. Daarnaast kun je stellen dat de meeste mensen meer naar 1 richting georiënteerd zijn. Links of rechtshandig is voor hem het begin, maar dat zou door moeten werken naar de rest van je lichaam en houding. Dit was voor mij een geruststelling aangezien ik mijn hele leven braaf volgens de geldende normen recht heb proberen te zijn.
Het tweede wat hij me later leerde, is het verschil in recht willen zitten of scheef kunnen zitten. Als ik recht probeer te zitten dan forceer ik mijn lijf in een bepaalde richting, waardoor er klachten kunnen ontstaan. En bij fietsen eindigen die klachten bij …. de knieën.
Het derde is dat hij me oefeningen gaf om mijn verstoorde asymmetrie weer te herstellen. Feitelijk een oefening om mijn rug iets anders te versterken waardoor mijn ruggenwervel iets anders staat.
bovenstaande heeft natuurlijk tijd nodig gehad. Maar na een half jaar vonden wij beiden dat mijn kennis voldoende was om zelf verder te onderzoeken hoe de knieklachten te verbeteren. Huh, was het dan niet weg. Nee, iets wat je in 10 jaar opbouwt heb je niet zomaar even weg geknutseld. Maar mijn kennis over mijn lijf en hoe te reageren op pijntjes is zoveel verbeterd dat ik verder kan. Ik fiets weer veel meer, let veel beter op en weet nu wat de gevolgen zijn. Het leuke is dat ik onderweg, door het aanpassen van mijn houding op het zadel, de pijn kan laten verdwijnen. Of zelfs, als ik een pijntje voel opkomen, even nadenken hoe was het ook alweer, verzitten of voetbeweging veranderen et voila, daar gaan we weer.
Pedalen
Het grappige was dat Dr. Rutte andere pedalen oid niet nodig vond. Ik ben zo eigenwijs geweest toch voor Look Quartz pedalen te gaan. Aangezien ik daar goede berichten over hoorde en de SPD mij niet de vrijheid geeft die ik wens. Maar misschien heeft Rutte toch gelijk gehad. Het duidelijke voordeel van deze pedalen is onduidelijk. En ik zou Bepop ook wel willen proberen, maar ach, voorlopig maar even zo.
Meer over de pedalen en mijn ervaringen daarmee op deze eerdere plogpost.
Wat de eindstand lijkt te zijn
Ik rijd. Dat is voor mij het belangrijkste. Ik heb pijn, maar kan dat beoordelen en iets mee doen. Ik moet heel erg opletten en feitelijk als een ouwe zak rijden. Dat laatste is het moeilijkste. Rijd maar eens rustig in een Quest. Dat is de ware kunst. En dan al die racefietsers die verleidelijk voor je rijden. Ik zal hier een beetje bijhouden als er iets nieuws of belangrijks verandert in mijn knieleed verhaal.
Ik denk dat ik nog een ding kan toevoegen aan mijn oplossingen. Dat is iets doen aan mijn platvoeten. Zooltjes die dat recht zetten zouden kunnen bijdragen aan een betere stand van enkels en andere belasting van de knieën. Op termijn naar de orthopeed dus.
Wat ook iets is dat een artikel die ik schreef in Ligfiets& veel reacties van lotgenoten heeft opgeleverd. Ik wil daar nog iets mee doen, maar tijd is een beperkende factor. Is er geen bewegingswetenschapper of arts in opleiding die nog een onderzoek moet doen? Ik heb een zeer inspirerende vraagstelling en ik vermoed voor ligfietsers in bijzonder hele belangrijke.
|
