|
|
 In de loop der tijd is mijn lijstje aardig aan het groeien. Het zijn veelal kleine dingetjes, die stuk zijn of aangesloten moeten worden. Het meeste ligt aangekocht al te wachten.
- Waarschuwings ledje voor het knipperlicht. Een van mijn grotere erfenissen. Ik hoor en zie niet dat het knipperlicht aan staat. En niet altijd heb ik bewust het knopje omgezet. Een ledje moet verbetering brengen in dit ongemak. Waar het ding komt is nog ter discussie. Naast het knopje is een keuze, maar of ik het dan altijd zie is de vraag. Ik heb ook gedacht om een gaatje in de body te maken naast of onder het spiegeltje, of zelfs recht voor me. Zichtbaarheid gegarandeerd, alleen is installatie lastiger.
- daarbij moet het knopje vastgezet worden. Ik kan het naar beneden duwen, wat regelmatig gebeurt, waardoor knipperen niet meer kan.
- Crank stel vast zetten met Locktite. Deze trilt los, waarna het gaat kraken. Klinkt wel stoer, suggererend dat ik heel sterk ben, maar ik weet wel beter. Daarbij houdt ik wel van stil.
- Achterlicht met remlicht aansluiten. Net als de rest al aangeschaft, maar het moet eens gedaan worden. De mailinglijst heeft me al geholpen. Daden Hans. Daden!
- Verstel hendeltje voor de voorlamp verplaatsen. Geen idee waarom dit als handig ervaren wordt. Het zit mij in de weg bij het aanzetten van mijn lampen. Ik zou het ding dan ook 20 cm naar voren willen zetten, maar toch gebruik willen maken (om af en toe de lamp te verstellen, want deze trilt een beetje waardoor de stand verandert). Het klusje is iets groter dan een klusje doordat de kabel ook ingekort moet worden.
- Toet toeter aansluiten. De bel heb ik verwijderd. Wat een onhandig ding zeg. Daarbij maak ik er nooit veel gebruik van. De toeter is redelijk bescheiden, en kan je met beleid en humoristisch, irritant of langdradig gebruiken. Ook al weet ik dat ik het eigenlijk liever niet gebruik. Maar die ene keer dat het wel nodig is….
- De zitting. Ja, ik fiets weer lekker. De pijn in knieën is controleerbaar, maar ik denk met een nieuwe / andere stoel nog meer controle over de pijn in de knieën te kunnen krijgen. Daarbij heb ik me vastgepind aan het idee mijn bewijs te leveren over de discussie over beweeglijkheid van de rug en voordeel daarvan op je knieën.
- - En als de zitting dan goed is en de afstand tot de crank OK, dan kan ik eens overgaan tot het inkorten van de ketting, zodat ook bij middenblad versnelling 8 en 9 gebruikt kan worden.
- En ja, de afstelling van de versnellingen kan ook beter
- Reflectie is noodzaak. Op dit moment ben ik niet tevreden en vind ik het minimaal. Daar moet iets mee gebeuren. Daarbij is de bestaande reflectie … nou … eh … “minder netjes” er op geplakt. Misschien, wellicht in combinatie met 10, een thema op Quali?
- En als ik weer wat geld verzameld heb die ik kan / mag / wil investeren in de fiets lijkt het me leuk om deze een mooie kleur te geven. Daar ik nu twijfel (wanneer niet), zal het zeker niet nu gebeuren. Zo murmel ik meestal iets over blauw met wit. Maar zo’n kameleon lak kleur blauw-rood lijkt me erg gaaf. Als je dan ook nog reflecterende verf gebruikt zoals al eerder is gebruikt door een andere Wilfred, dan wordt het super.
- Thema op Quali. Echt waar. Ik heb al maanden een idee, waar andere ideeën niet aan kunnen tippen. Het blijft de beste. Heel gek voor mij, maar toch. Nu zou ik al kunnen laten drukken en op Quali plaatsen en later nog een keer dunnetjes over doen als de nieuwe lak er op zit (over 5 jaar?). Maar ik wil nog een mooi ontwerp van mijn idee. Dus dit staat in de ijskast, maar wordt steeds warmer, dat wel. Misschien wel komende winter?
 Toch maar even iets publiceren over mijn ideetje in ontwikkeling. Als werktitel heb ik het “the bone” genoemd, oftewel het bot (maar dat klinkt niet ’sexy’). De naam heeft alles te maken met de vorm van de zitting.
Een bevriende fysiotherapeut en Sjef Rutte (Ortho Manueel Arts) brachten me op het idee om iets met mijn zitting van Quali te doen. Eigenlijk wil ik de zaag zetten in het huidige zitje, maar dat is behoorlijk rigoureus. De theorie is dat je eigenlijk zou moeten proberen een zitting te maken die aan de ene kant je rug steun geeft, maar aan de andere kant die rug bewegingsvrijheid geeft. Waarom dan? Omdat je daarmee er voor zorgt dat door de vrijere buiging van de rug je heupen en onderrug ook meer vrijheid krijgen. Daardoor hoeven grote klappen niet alleen opgevangen te worden door je knieën maar is er ook beweging mogelijk naar je rug toe. Andersom werkt trouwens ook. Doordat je rug meer beweging heeft op een natuurlijke manier, kun je meer kracht zetten op je knie, hetzij om harder te gaan, hetzij om minder in 1 richting te belasten.
De vorm van een zitting waar ik aan denk is het volgende:
op de billen is een breed vlak. billen worden goed ondersteund. Misschien naar voren toe wat smaller. Daarbij zit er aan de voorkant een wigje (fullertje) die zorgt dat je goed gecentreerd wordt in de zitting maar ook dat je een beetje kan kantelen.
Je onderrug en je middenrug wordt ondersteund door een strook van 10 tot 15 cm. Smal ja, daardoor kan je rug bewegen naar links en rechts, wat aardig overeenkomt met de beweging van een racefietser, nog niet geheel, daarvoor zou je ook naar achteren moeten kunnen bewegen. Om dat voor elkaar te krijgen zou je dit middenstuk niet te veel ondersteuning moeten geven, zodat je rug dit deel een beetje naar achteren kan duwen (of zelfs een beetje bol ipv hol). Eigenlijk wilde ik werken met een alu plaat en die vormen naar mijn theoretisch ideaal, maar toch maar gekozen voor een zephyr zitting en de bolling in de middenrug voor lief genomen.
De schouders worden weer ondersteund door een breder deel.
Hieronder met wat goed bedoelde Paint kunsten probeer ik eea duidelijk te maken.
 Paint schets van "the bone" zitting bovenkant, voor schouder (misschien nek), zo’n 25 cm breed
middendeel, voor onderrug en middenrug, 10 tot 15 cm breed
billen, zo’n 30 cm breed. de /\ geeft een wigje aan, bijvoorbeeld gemaakt van ventisit of ander zacht materiaal.
De lengte zal iets van 90 cm zijn. De lengte van de afzonderlijke delen weet ik nog niet precies.
Inmiddels heb ik een zephyr zitting besteld, dus over een tijdje (of na de vakantie) gaat de zaag erin.
Ik denk dat Fredjan Twigt nu iets zal zeggen als: “Niet doorvertellen he, het is nog heel geheim.  ”
Het is mede geïnspireerd op de wiebel zitting van Rembrandt Bakker. Maar waar hij de wiebel zoekt in de bil(spier) gedeelte, laat ik dat bewegen door de rug meer zijdelingse beweging te geven.
Iedereen mag dit idee van mij gebruiken, als je verwijst naar deze pagina. Echter voor commercieel gebruik vraag ik dat je eerst overlegt met me. Wel zo aardig.
Hoe het begon
Staat goed beschreven op een eerdere pagina
Hoe het verder ging
In de tijd zijn we ongeveer een half jaar verder na bovenstaande verhaal, ongeveer 8 jaar na de eerste klachten. Nu ben ik verzadigd door de therapeuten, die ongetwijfeld goed werk doen. Er is echter een moment dat ik denk dat ze het resultaat niet snel genoeg vinden gaan, of het te veel afwijkt van hun ideeën en dan wordt de behandeling wat minder effectief.
Een gesprek met een bevriende fysiotherapeut bracht me op het spoor van de Manueel Osteopaat. hij kende wel een goede. Dat werd dus Dr. Rutte. Het verschil tussen en therapeuten (manueel en fysio-) is dat dit een arts is die daarbij manuele osteopathie heeft gestudeerd. Een trapje hoger qua intellectueel en wetenschappelijk niveau.
Het belangrijkste eerste feit wat hij me leerde is dat scheef zijn heel gewoon is. De meeste mensen zijn dat en als je naar je fysiologie van de mens kijkt is dat ook zo (vorm longen, plaats hart, vorm en richting darmen, etc). Zie ook de marsman stichting voor meer informatie. Daarnaast kun je stellen dat de meeste mensen meer naar 1 richting georiënteerd zijn. Links of rechtshandig is voor hem het begin, maar dat zou door moeten werken naar de rest van je lichaam en houding. Dit was voor mij een geruststelling aangezien ik mijn hele leven braaf volgens de geldende normen recht heb proberen te zijn.
Het tweede wat hij me later leerde, is het verschil in recht willen zitten of scheef kunnen zitten. Als ik recht probeer te zitten dan forceer ik mijn lijf in een bepaalde richting, waardoor er klachten kunnen ontstaan. En bij fietsen eindigen die klachten bij …. de knieën.
Het derde is dat hij me oefeningen gaf om mijn verstoorde asymmetrie weer te herstellen. Feitelijk een oefening om mijn rug iets anders te versterken waardoor mijn ruggenwervel iets anders staat.
bovenstaande heeft natuurlijk tijd nodig gehad. Maar na een half jaar vonden wij beiden dat mijn kennis voldoende was om zelf verder te onderzoeken hoe de knieklachten te verbeteren. Huh, was het dan niet weg. Nee, iets wat je in 10 jaar opbouwt heb je niet zomaar even weg geknutseld. Maar mijn kennis over mijn lijf en hoe te reageren op pijntjes is zoveel verbeterd dat ik verder kan. Ik fiets weer veel meer, let veel beter op en weet nu wat de gevolgen zijn. Het leuke is dat ik onderweg, door het aanpassen van mijn houding op het zadel, de pijn kan laten verdwijnen. Of zelfs, als ik een pijntje voel opkomen, even nadenken hoe was het ook alweer, verzitten of voetbeweging veranderen et voila, daar gaan we weer.
Pedalen
Het grappige was dat Dr. Rutte andere pedalen oid niet nodig vond. Ik ben zo eigenwijs geweest toch voor Look Quartz pedalen te gaan. Aangezien ik daar goede berichten over hoorde en de SPD mij niet de vrijheid geeft die ik wens. Maar misschien heeft Rutte toch gelijk gehad. Het duidelijke voordeel van deze pedalen is onduidelijk. En ik zou Bepop ook wel willen proberen, maar ach, voorlopig maar even zo.
Meer over de pedalen en mijn ervaringen daarmee op deze eerdere plogpost.
Wat de eindstand lijkt te zijn
Ik rijd. Dat is voor mij het belangrijkste. Ik heb pijn, maar kan dat beoordelen en iets mee doen. Ik moet heel erg opletten en feitelijk als een ouwe zak rijden. Dat laatste is het moeilijkste. Rijd maar eens rustig in een Quest. Dat is de ware kunst. En dan al die racefietsers die verleidelijk voor je rijden. Ik zal hier een beetje bijhouden als er iets nieuws of belangrijks verandert in mijn knieleed verhaal.
Ik denk dat ik nog een ding kan toevoegen aan mijn oplossingen. Dat is iets doen aan mijn platvoeten. Zooltjes die dat recht zetten zouden kunnen bijdragen aan een betere stand van enkels en andere belasting van de knieën. Op termijn naar de orthopeed dus.
Wat ook iets is dat een artikel die ik schreef in Ligfiets& veel reacties van lotgenoten heeft opgeleverd. Ik wil daar nog iets mee doen, maar tijd is een beperkende factor. Is er geen bewegingswetenschapper of arts in opleiding die nog een onderzoek moet doen? Ik heb een zeer inspirerende vraagstelling en ik vermoed voor ligfietsers in bijzonder hele belangrijke.
Eerst de km stand. Die is 138016 km waarvan 967 km door mij verreden. Maar toch bijzonder, want het is de de tweede Quest die deze afstand haalt. Daar mag Quali trots op zijn. Mijn bijdrage is nog marginaal. Ter indicatie: als ik over een paar jaar 10.000 km heb afgelegd, dan is dat nog geen 7% van de totale afstand.
De tweede reden is dat de afstand marginaal is: ik heb dus bijna 1000 km gereden in 5 maanden. Dat is dezelfde afstand als mijn voorgangers in minder dan een maand verreden. Geen reden tot trots. Of toch wel? Het hoeft natuurlijk niet, dat vergelijken. En het lijkt erop dat ik meer rijd dan met Kali, niet onbelangrijk verschil. Maar vooral kun je nog diverse excuses waarnemen in mijn blogposts. Eentje is daar niet van genoemd. 2 weken ziekte, daarna van Olga en de kinderen, wat me noodzaakte snel thuis te zijn, dus niet gefietst. Daarbij ongeveer een paar maanden niet gefietst door knieleed en vakanties. Dus dan zou ik theoretisch. In die 5 maanden effectief 2,5 maanden hebben kunnen fietsen. We zullen zien hoe snel de komende maanden de kilometers aaneen geregen worden. Afgelopen week heb ik 110 km gefietst met Quali en onze auto is stuk, dus dat zal de komende weken steeds ongeveer 100 km zijn (4 keer woon-werk). En misschien wat plezier tochtjes met Stephan op zijn LARA.
Klusjes
Quali heeft bijna geen kwalen. Blijkbaar zijn die er in de afgelopen jaren uitgehaald. Er zal vast wat aankomen, maar voorlopig hoef ik nog geen uitgebreid te doen lijstje te maken, zoals bij Quali.
Klusje 1 is het maken van een gereedschapstasje uit een oude laptoptas, geïnspireerd door http://quest.robbroek.nl/. Simpel knippen en plakken (de laptoptas). Ik vind het nog wat groot en zoek nog iets wat ik kan toevoegen in het tasje. Of ik koop uiteindelijk toch maar zo’n gereedschapsbidon of een tasje. Rob heeft het tasje vastgeplakt. Dat lijkt mij onhandig. Ik wil mijn gereedschap eruit kunnen halen en naast me neer kunnen leggen. Dus gewoon achterin geschoven (aan de linkerkant, bij de pomp en het cockpit schuimpje)
Klusje 2 is het aanpassen van de zitting. Allereerst de bevestiging aangedraaid. Die moet ooit gelocktited worden. nu even niet. Daarna met een mesje het opvul matje van Bastiaan aan de linkerkant weggehaald. Dit zou ervoor moeten zorgen dat de rechterkant hoger is (duh). Dat zou mijn rug en knieën prettig moeten vinden (Osteopaat heeft me dat overtuigend uitgelegd). Proefjes met een schuimstukje onder de rechter bil waren positief, dus we zullen de komende weken meemaken hoe deze verandering bijdraagt aan mijn knieën. (foto moet ik nog maken en misschien komt die nog).
Klusje 3 is het verzamelen van de binnenbanden. Alle binnenbanden met autoventiel heb ik wel, maar waar. Nu liggen ze op een logische plek. In Quali, in het gereedschapstasje. Eentje voor een voorband, dus een Schwalbe AV6 en eentje voor de achterband (AV7, in ieder geval die maat, het is merkloos. Mijn voorraad is trouwens bijgevuld met 2 binnenbanden (maat AV7, merkloos) die ik mocht slopen van de bakfiets van de buren, welke werd weggegooid. En als de Perfect Moiree achterband net zolang mee gaat als de BigApples van Kali, dan heb ik voor de komende jaren genoeg achter biba’s.
Nog te doen (waarbij het moment nog niet gepland is)
- Ketting schoonmaken. De voorbladen zijn gitzwart, zelfs de rechter crank aan de buitenkant. Even smeren helpt niet meer. Daar moet afwasmiddel aan te pas komen op een mooi warm zomers dagje.
- Ketting inkorten. Tov Bastiaan heb ik de crank dichterbij moeten zetten. Nu schakelt de fiets niet meer bij standje 7,8 of 9 op het middenblad voor. Kan gelijk met het schoonmaken gebeuren.
- Remlicht weer werkend maken. Deze heeft lang aan gestaan en daarna is hij overleden. Hopelijk toch iets simpels maar ik vrees iets doorgebrands oid.
- Ventisit namaak kussen inkorten. Steekt aan de onderkant 20 cm uit. Toont niet mooi en is onnodig. Daarbij iets bedenken zodat ik hem vast kan zetten. Extra klittenband bevestigen is de logische optie. Kan ik bij klusjes de zitting als matje gebruiken.
- Zorgen voor betere striping met reflectie (schuren en overschilderen doen we veel later).
Dit artikel wordt steeds uitgebreid met mijn laatste ervaringen van deze pedalen, totdat het niet meer interessant is om te melden of tot ik andere pedalen gebruik.
Inleiding: De keuze
Omdat SPD niet veel zijdelingse speling heeft en andere pedalen wel, ben ik op zoek gegaan naar een pedaal die mij verlichting geeft. Al geloof ik niet dat mijn knieleed geheel verholpen kan worden met pedalen, is het waard het te proberen.
De eerste die ik ga proberen, waarvan ik vanzelfsprekend hoop dat het ook de laatste is, zijn Look Quartz. Tweedehands gekocht, maar wel met 2 paar schoenplaatjes van verschillende types en verschillende spacertjes om de hoogte van de schoenplaat op de schoen te kunnen variëren. De type schoenplaatjes variëren in de hoek waarin ze uitklikken. Ik heb gekozen om de uitklikhoek zo groot mogelijk te maken. Daarbij zijn deze schoenplaatjes ook kleiner, waardoor ik hoop iets meer zijdelingse beweging te hebben. Dat laatste is waarschijnlijk vooral psychisch. Maar alles telt mee.
 Look schoenplaten met spacers
De eerste keer bevestigen van de schoenplaatjes heb ik geen spacer gebruikt. Aangezien de handleiding verteld dat bij een schoenprofielhoogte minder dan 7,5 mm dat niet nodig was. Maar als ik nu inklik dan zitten de schoenen weliswaar goed vast (en gaan ook makkelijk los), maar ze kunnen geen kant opschuiven omdat de zool tegen de pedaal wordt aangedrukt. Sprake van de 3 graden draaiing of 3mm zijdelings speling is er dan natuurlijk niet.
Dus nu heb ik er een 1 mm spacer tussen de schoenplaat en de schoen geplaatst. In de hoop dat dit wat vrijheid van de schoen tov de pedaal geeft. Kijken hoe dat fietst.
Update 1:
Vanmiddag dus even gefietst. Dit is een groot verschil zeg. Ik kan me goed voorstellen dat mensen het gefixeerde van geen spacer prettig vinden, maar ik ben met spacer veel blijer. De voet kan zeer ver naar buiten draaien. Ik denk dat het tegen het uitklikmoment zit dat je beweging hebt. Dat is verder dan de beloofde 3 graden. Dat komt denk ik omdat het Look Quartz systeem voor je gevoel geen hobbel heeft tussen in en uitklikken. Dat gaat heel geleidelijk. De zijdelingse beweging kan ik niet voelen, of dat invloed op het rijden heeft is dus onduidelijk. Misschien is het er wel maar is de voet al direct iets naar buiten ingeklikt of schuift langzaam naar de gewenste plek.
En nu het knieleed. Er is slechts 10 km gereden, dat moet wel gerealiseerd worden. Daarom komt er zeker na een paar honderd km nog een update met een hardere conclusie. In eerste instantie vooral tevreden over de rechterknie. Daar kon ik de pijn die ik met SPD ervaar niet voelen. De vrijheid die ik nu voel lijkt bij te dragen aan de pijnloosheid. De pijn met SPD is ws een peesje links in de knie. Geen pijn nu dus. Geen idee waardoor. Ben ik gewoon ontspannen of rijd ik te langzaam (waardoor te weinig druk op de pees), of ligt het aan het pedaal? In ieder geval een goed begin.
De linkerknie heeft als klacht tijdens het fietsen dat de pees linksonder (dus onder het kniegewricht, naast de knieholte) opgerekt voelt. Je kan er mee fietsen, maar je voelt de spanning langzaam toenemen. Gelukkig is mijn woon-werk niet ver….. Met de Look Quartz is de pijn wel minder (nogmaals het is een korte afstand geweest), maar niet weg. Ik verschuif onderweg wat op mijn zitting (geen verbetering) en bedenk opeens de tweede list. Namelijk een extra laagje ventisit onder de billen. Dit werktte bij Kali wel, maar bij Quali met SPD niet. Zou het misschien…. ja hoor. De zeurderige pees houdt na een paar honderd meter op met zeuren. Ik kan de rest doorrijden zonder pijn. Het kan de combinatie van een beetje scheef kunnen zitten (dikker kussen dus kan rechterbil meer in het kussen zakken) en meer uitzwaai mogelijkheid van het pedaal systeem zijn.
Nu heb ik wel geleerd bij de osteopaat dat pijnervaring niet alleen persoonlijk is maar ook tijd en plaatsgebonden om maar te zwijgen van de psyche. En meestal heeft pijn ook een signaal functie. Dus als het signaal uitblijft, moet het ook een tijdje duren voordat je beseft dat het er niet is. Zoals al eerder opgemerkt kan de ontspanning (even een ritje tussendoor) al heel veel uitmaken en het idee dat je bezig bent iets te verbeteren ook heel erg meespelen. Daarbij was dit midden op de dag, terwijl woon-werk over het algemeen ’s ochtends vroeg en ’s avonds is. We zullen dus zien of deze zachte euforie de komende kilometers door zal zetten. Deze post zal ik dan ook uitbreiden met de ervaringen. Zijn de ervaringen niet positief? Ach, dan proberen we toch gewoon weer iets anders. 
Update 2:
woon-werk gedaan en daar zijn de pijntjes weer. Veel kouder en niet geheel te vergelijken, maar dus geen wonderbaarlijke genezing. Ik zag dat Time-Atac schoenplaatjes toch iets anders gevormd zijn, maar passen wel op Look Quartz pedalen. Misschien over een tijdje die proberen. Ik houd jullie op de hoogte.
Update 3:
Time Attack plaatjes zijn besteld. Ik hoop op meer speling dan de Look schoenplaatjes. Ik ben steeds meer overtuigd dat niet zozeer de pedalen bepalend zijn maar de houding van het lichaam. Ik zit nu scheef in de stoel en dat lijkt beter te helpen. Dus de oplossing is nog niet gevonden. Ik denk wel dat ik steeds iets dichter bij een mogelijke oplossing kom. Dat geeft de man moed en houdt me fietsende.
Update 4:
Nu een paar honderd km verder enige dip gehad. De knieën leken rond de meniscus gekneusd oid. Toch maar een afspraak met de Osteopaat gemaakt. Het lijkt dat ik kan fietsen met een andere houding in de fiets. Ideaal is anders, maar we ploeteren verder. De vraag die blijft. Helpen de Look pedalen de knieproblemen te verminderen? Dat antwoord is in mijn geval moeilijk te geven. Ik denk of een klein beetje of nauwelijks. Zou de TPD’s eigenlijk wel willen proberen…..
Update 5:
Goed, een bezoek aan de osteopaat doet me weer lekker fietsen. Het ligt zeker niet aan de pedalen, maar of zij de pijn verlichten weet ik niet. Doet er niet toe. Ze klikken makkelijk uit en zitten heel stabiel. Waar ik met SPD nog wel eens wilde lostrappen, lijken de Looks geen krimp te geven bij hobbels en dergelijke. De tip van de osteopaat is om een wigje tussen mijn rechterbil en de zitting te doen. Nu volgt een ingewikkeld technisch verhaal, die ik dus niet ga opschrijven, want niet relevant voor de Look geinteresseerden. Mijn voorlopige conclusie: Look zijn goede betrouwbare pedalen. De invloed op mijn knieklachten zijn moelijk vast te stellen. Ik hou ze er lekker op.
Ten eerste was het gewoon leuk, ten tweede is het een test voor de knieën, ten derde stelt het qua afstanden niet veel voor, maar het is wel gewoon leuk.
Via een ingewikkelde loop van toevalligheden, ben ik vanmiddag met Stephan op zijn LARA naar het pontveer bij Buitenhuis gefietst, daar zeiden we elkaar vaarwel, ik zwaaide naar de pont die net wegvoer. 25 minuten later was ik toch over. Ed belde op om te zeggen dat hij vanuit Lisse al in Halfweg was. Dat betekende dat mijn 10 km en pont overtocht langer duurde als zijn 25 kilometer. :p Daarna langs een constante stroom verkeersregelaars voor een wielerwedstrijd die ik niet gezien heb naar Halfweg gefietst. Vlakbij de suikerfabriek Edwin begroet. En aangezien het een goede vriend is die ik te weinig zie, zochten wij een plek voor drinken, eten en tijd om te praten. Dat lukte uiteindelijk in Zwanenburg. Het praten ging vooral over de 2 velomobielen die buiten stonden te spoelen in de regen. Mijn vriendelijke conclusie: wit is besmettelijk kleurtje. Wassen Ed! Ach, welnee doe maar niet, hoef ik ook niet.
Later in de luwte van een pasgeverfde fabriek en rondom ons glassplinters, de remmen van Ed ingesmeerd. Alleen de binnenkant van de trommel niet bereikt (we wilden naar huis), dus die moet hij zelf maar thuis doen. Toch leuk om elkaar zo te helpen.
Terugweg wind mee en tipte ik regelmatig de 40 km/uur aan. Rustig aan, denk aan de knieën. Nee beter, houd rekening met de knieën. Dat denken verkrampt alleen maar.
Op de Zaanse Schans nog een intelligente Italiaanse: ah, reclinadas, hoorde ik. Snel mijn duim opgestoken. Veel gelach achter me. En een paar aziatische toeristen die niet verder dan Ah, Ah, kwamen. Geeft niet hoor, je kan niet alles kennen. Die nieuwe brug bij de Zaanse Schans is geweldig mooi daalwerk. Jammer dat de rotonde niet iets te vroeg is. Harder dan 49 durfde ik niet, om ik al vol in de remmen moest om die rotonde op te denderen.
Deze dag 47 km gefietst, wat zoals gezegd niet veel voorstelt als je andere bloggers bekijkt die vrolijk 120 km of andere getallen op een middagje fietsen. Kan me niet schelen, vandaag is het de overwinning van de knietjes, daar kan ik lekker van genieten.
|
