fali.nl

Dingen te doen (km stand: 138740)

lighans — Sun, 04 Jul 2010 14:02:52 +0000

In de loop der tijd is mijn lijstje aardig aan het groeien. Het zijn veelal kleine dingetjes, die stuk zijn of aangesloten moeten worden. Het meeste ligt aangekocht al te wachten.

Waarschuwings ledje voor het knipperlicht. Een van mijn grotere erfenissen. Ik hoor en zie niet dat het knipperlicht aan staat. En niet altijd heb ik bewust het knopje omgezet. Een ledje moet verbetering brengen in dit ongemak. Waar het ding komt is nog ter discussie. Naast het knopje is een keuze, maar of ik het dan altijd zie is de vraag. Ik heb ook gedacht om een gaatje in de body te maken naast of onder het spiegeltje, of zelfs recht voor me. Zichtbaarheid gegarandeerd, alleen is installatie lastiger.
- daarbij moet het knopje vastgezet worden. Ik kan het naar beneden duwen, wat regelmatig gebeurt, waardoor knipperen niet meer kan.
Crank stel vast zetten met Locktite. Deze trilt los, waarna het gaat kraken. Klinkt wel stoer, suggererend dat ik heel sterk ben, maar ik weet wel beter. Daarbij houdt ik wel van stil.
Achterlicht met remlicht aansluiten. Net als de rest al aangeschaft, maar het moet eens gedaan worden. De mailinglijst heeft me al geholpen. Daden Hans. Daden!
Verstel hendeltje voor de voorlamp verplaatsen. Geen idee waarom dit als handig ervaren wordt. Het zit mij in de weg bij het aanzetten van mijn lampen. Ik zou het ding dan ook 20 cm naar voren willen zetten, maar toch gebruik willen maken (om af en toe de lamp te verstellen, want deze trilt een beetje waardoor de stand verandert). Het klusje is iets groter dan een klusje doordat de kabel ook ingekort moet worden.
Toet toeter aansluiten. De bel heb ik verwijderd. Wat een onhandig ding zeg. Daarbij maak ik er nooit veel gebruik van. De toeter is redelijk bescheiden, en kan je met beleid en humoristisch, irritant of langdradig gebruiken. Ook al weet ik dat ik het eigenlijk liever niet gebruik. Maar die ene keer dat het wel nodig is….
De zitting. Ja, ik fiets weer lekker. De pijn in knieën is controleerbaar, maar ik denk met een nieuwe / andere stoel nog meer controle over de pijn in de knieën te kunnen krijgen. Daarbij heb ik me vastgepind aan het idee mijn bewijs te leveren over de discussie over beweeglijkheid van de rug en voordeel daarvan op je knieën.
- En als de zitting dan goed is en de afstand tot de crank OK, dan kan ik eens overgaan tot het inkorten van de ketting, zodat ook bij middenblad versnelling 8 en 9 gebruikt kan worden.
- En ja, de afstelling van de versnellingen kan ook beter
Reflectie is noodzaak. Op dit moment ben ik niet tevreden en vind ik het minimaal. Daar moet iets mee gebeuren. Daarbij is de bestaande reflectie … nou … eh … “minder netjes” er op geplakt. Misschien, wellicht in combinatie met 10, een thema op Quali?
En als ik weer wat geld verzameld heb die ik kan / mag / wil investeren in de fiets lijkt het me leuk om deze een mooie kleur te geven. Daar ik nu twijfel (wanneer niet), zal het zeker niet nu gebeuren. Zo murmel ik meestal iets over blauw met wit. Maar zo’n kameleon lak kleur blauw-rood lijkt me erg gaaf. Als je dan ook nog reflecterende verf gebruikt zoals al eerder is gebruikt door een andere Wilfred, dan wordt het super.
Thema op Quali. Echt waar. Ik heb al maanden een idee, waar andere ideeën niet aan kunnen tippen. Het blijft de beste. Heel gek voor mij, maar toch. Nu zou ik al kunnen laten drukken en op Quali plaatsen en later nog een keer dunnetjes over doen als de nieuwe lak er op zit (over 5 jaar?). Maar ik wil nog een mooi ontwerp van mijn idee. Dus dit staat in de ijskast, maar wordt steeds warmer, dat wel. Misschien wel komende winter?

The Bone (knieleed ontrafelt deel 2)

lighans — Mon, 21 Jun 2010 10:06:08 +0000

Toch maar even iets publiceren over mijn ideetje in ontwikkeling. Als werktitel heb ik het “the bone” genoemd, oftewel het bot (maar dat klinkt niet ’sexy’). De naam heeft alles te maken met de vorm van de zitting.

Een bevriende fysiotherapeut en Sjef Rutte (Ortho Manueel Arts) brachten me op het idee om iets met mijn zitting van Quali te doen. Eigenlijk wil ik de zaag zetten in het huidige zitje, maar dat is behoorlijk rigoureus. De theorie is dat je eigenlijk zou moeten proberen een zitting te maken die aan de ene kant je rug steun geeft, maar aan de andere kant die rug bewegingsvrijheid geeft. Waarom dan? Omdat je daarmee er voor zorgt dat door de vrijere buiging van de rug je heupen en onderrug ook meer vrijheid krijgen. Daardoor hoeven grote klappen niet alleen opgevangen te worden door je knieën maar is er ook beweging mogelijk naar je rug toe. Andersom werkt trouwens ook. Doordat je rug meer beweging heeft op een natuurlijke manier, kun je meer kracht zetten op je knie, hetzij om harder te gaan, hetzij om minder in 1 richting te belasten.

De vorm van een zitting waar ik aan denk is het volgende:

op de billen is een breed vlak. billen worden goed ondersteund. Misschien naar voren toe wat smaller. Daarbij zit er aan de voorkant een wigje (fullertje) die zorgt dat je goed gecentreerd wordt in de zitting maar ook dat je een beetje kan kantelen.

Je onderrug en je middenrug wordt ondersteund door een strook van 10 tot 15 cm. Smal ja, daardoor kan je rug bewegen naar links en rechts, wat aardig overeenkomt met de beweging van een racefietser, nog niet geheel, daarvoor zou je ook naar achteren moeten kunnen bewegen. Om dat voor elkaar te krijgen zou je dit middenstuk niet te veel ondersteuning moeten geven, zodat je rug dit deel een beetje naar achteren kan duwen (of zelfs een beetje bol ipv hol). Eigenlijk wilde ik werken met een alu plaat en die vormen naar mijn theoretisch ideaal, maar toch maar gekozen voor een zephyr zitting en de bolling in de middenrug voor lief genomen.

De schouders worden weer ondersteund door een breder deel.

Hieronder met wat goed bedoelde Paint kunsten probeer ik eea duidelijk te maken.

Paint schets van "the bone" zitting

bovenkant, voor schouder (misschien nek), zo’n 25 cm breed

middendeel, voor onderrug en middenrug, 10 tot 15 cm breed

billen, zo’n 30 cm breed. de /\ geeft een wigje aan, bijvoorbeeld gemaakt van ventisit of ander zacht materiaal.

De lengte zal iets van 90 cm zijn. De lengte van de afzonderlijke delen weet ik nog niet precies.

Inmiddels heb ik een zephyr zitting besteld, dus over een tijdje (of na de vakantie) gaat de zaag erin.

Ik denk dat Fredjan Twigt nu iets zal zeggen als: “Niet doorvertellen he, het is nog heel geheim. ”

Het is mede geïnspireerd op de wiebel zitting van Rembrandt Bakker. Maar waar hij de wiebel zoekt in de bil(spier) gedeelte, laat ik dat bewegen door de rug meer zijdelingse beweging te geven.

Iedereen mag dit idee van mij gebruiken, als je verwijst naar deze pagina. Echter voor commercieel gebruik vraag ik dat je eerst overlegt met me. Wel zo aardig.

Cyclevision 2010 zaterdag (km-stand 138522)

lighans — Sat, 05 Jun 2010 20:57:25 +0000

Vanochtend om 7:00 uur vertrokken met Quali. In 2 kilometer naar het Velodrome complex zoń 2 grote opstoppingen en 2 kleine tegengekomen. Wat ik gelukkig kon compenseren doordat ik niet op de pont hoefde te wachten.

Lekker gefietst en om 8:30 aangekomen bij het Velodrome. Spullen uitpakken, shirt en goodiebag in ontvangst nemen en op naar de 1 uurs race. En er stonden toch al heel wat mensen om aan te moedigen tijdens de race. Lekker gezellig en aan het eind lekker spectaculair met een snelle Ymte en een ontketende Daniel Fenn, die uiteindelijk een zeer snelle tijd neerzet.

’s Middags zelfs nog even tijd gehad rond te kijken bij de standjes. Het weer was duidelijk te mooi, dus heel weinig publiek en bezoekers in het Velodrome. Erg jammer, want veel leuks te zien, maar ook buiten was het rustig. Veel werk voor weinig mensen dus. Ik denk dat het weer invloed heeft gehad op de bezoekersaantallen.

De criteria waren leuk en de dames finale was spannend. Emmy, Ellen en nieuwkomer Baete, maakte er een heel mooi slot akkoord van waarbij Ellen uiteindelijk de overwinnaar werd. Bij de mannen was het vooral heel snel en spectaculair, maar Ymte was duidelijk de sterkste in het veld. Wel heel leuk om te zien hoe dicht de open fietsen bij elkaar zitten. Vele ronden zaten 11 racers in dezelfde ronde, wat een mooi peletonnetje en tactieken opleverde. Smullen geblazen.

Terugweg weer me geworsteld langs de opstoppingen maar veilig thuis.

2 filmpjes van ruwe kwaliteit geupload. Van het criterium.

De foto’s natuurlijk. Ik heb ook geprobeerd wat vrijwilligers in beeld te krijgen. En natuurlijk fietsen, in het bijzonder. Kijk en geniet zou ik zeggen. Dat heb ik ook gedaan.

Cycle Vision 2010 koorts begonnen

lighans — Wed, 26 May 2010 08:31:28 +0000

Vorig jaar kon ik de tocht naar Tilburg niet maken. Dit jaar lukt het me wel om naar Sloten te gaan. Voor het leukste evenement van Nederland: CycleVision. Waarom zo leuk? Ik ontmoet duizenden andere ligfietsers, wat toch wel uniek is. Uit binnen- en buitenland reizen ze naar Amsterdam om het mee te maken. Ik zie wedstrijden met fietsen die sneller gaan dan een Tour de France of Giro. Het is toch kleinschalig en vooral gezellig.

Meestal kookt het bij mij al een paar weken van te voren. Er komt een dagelijkse drang om ligfiets.net te bekijken en ik kan het niet laten om mijn oude foto’s terug te kijken.

In mijn geval hoort het inschrijven als vrijwilliger ook bij de koorts. Dit jaar hoop ik op de buitenbaan mijn zegje te kunnen doen over de rondetijden, rijders, bedrijven, organisatie, toeschouwers, fietsen en wat al meer voorbij komt of in mijn hoofd zit. Daar hoort dan weer een koortsig afzoeken van websites bij, die mij leuke nieuwtjes kunnen geven.

Ik spaar de komende weken mijn op dit moment erg broze knieën om -zoals het hoort- naar Sloten te kunnen fietsen met Quali.

Kortom: CV here I come.

Niets te vertellen (kmstand: 138373)

lighans — Sat, 08 May 2010 14:35:15 +0000

Klussen?

Vandaag een dagje zonder kids dus rustig aan de fiets kunnen werken. Nou ja, werken het was meer een beetje er om heen balanceren en snuffelen en kijken. Toch wat gedaan. Zo heb ik gekeken hoe stuk het remlicht was, door het kapje open te schroeven. En inderdaad, deze was stuk. De verbindingen tussen de ledjes was helemaal zwart geblakerd. Gevalletje doorbranden. 2 van de 6 ledjes doen het nog, maar moeten dan gesoldeerd worden. Dat kan beter gedaan worden met alle 6 tegelijk. Klusje die er aan komt.

Kussentje op de bult van Quali gezet. Lag al een half jaar te wachten. Nu het schuim mooi glad gemaakt met een aansteker en is het goed genoeg. Snel met Bison-alles-direct-vast-constructie-lijm en klaar is Hans.

Ook heb ik de zitting een heel klein beetje naar voren gezet en het onderste schuimkussen waar deze op steunt ook. Hierdoor hoop ik iets meer onderuit te liggen. Later meer. Ook de trapas heb ik daarna 2 cm uitgeschoven, waardoor de trapas ongeveer 1,5 cm verder staat dan daarvoor (immers stoeltje is ook naar voren verplaatst). Het idee is dat ik nu spanning voel op bovenbenen. Ik wil wat meer spanning op onderbenen en dat zou moeten gebeuren door zitstand iets schuiner te zetten en iets meer in het zitje te zakken.

De eerste 10 kilometer lijken mij gelijk te geven. Kijken hoe het maandag naar mijn werk gaat.

Ook nog met achteruit rijden de derailleur verbogen. Gelukkig niet hard doorgetrapt dus erger voorkomen. Ook weer braaf terug gebogen. :p

Wat ze zeggen.

terwijl ik aan het klooien was met de derailleur, hoorde ik van afstand een oudere man tegen zijn vrouw zeggen. “Kijk, daar heb je zo’n gevaarlijk ding.”
Ik was zo bijdehand om te vragen hoe hij daar op komt. Het bleek dat hij is ingehaald door “zo’n gele”, die hem rechts met hoge snelheid passeerde. Ik heb de beste man direct gelijk gegeven dat het inderdaad een zeer gevaarlijk rijdende mijnheer is, maar dat het niets zegt over de fiets. En dat ik het ook heel erg vervelend vind, dat mensen op die manier rijden. Natuurlijk nog de geijkte onderwerpen besproken, laag, niet te zien, snelheid. Maar ik merkte dat doordat ik rustig en uitgebreid antwoord gaf op zijn vragen, hij toch wat enthousiaster werd. Uitgebreid er in laten kijken, leeftijd van de fiets verteld, aantallen velomobielen genoemd, verteld hoeveel fabrikanten er zijn. ik had nog net geen foldertje voor hem, voor meer informatie.

Toen ik wegreed werd ik nagekeken, nog net niet uitgezwaaid. Onderweg bedacht ik me dat dit soort, wellicht overvriendelijke praatjes, misschien wel belangrijker zijn voor de acceptatie van de velomobiel, dan beleid of snellere wegen.

En die gele Quest die zo asociaal deze man inhaalde, ookal was het met 30 (de man reed met een electrische fiets), op een ruim fietspad? Inderdaad asociaal en onhandig. Kan zo iemand zich dan niet even inhouden. ik begrijp dat echt niet. Nu ben ik in de ouwe-zak-rijden leer. Wat zoiets betekend dat je je nergens druk om mag maken, maar blijkbaar zijn er ook velomobiel rijders die nog niet door hebben, dat ze echt hard gaan tov andere rijders en daar in mijn ogen zeker rekening mee zouden moeten houden. hoe ’sportief’ je ook denkt te zijn.

Ach ja, zoals ik al zei. Eigenlijk niets te vertellen.

knieleed ontrafelt

lighans — Tue, 20 Apr 2010 20:14:13 +0000

Hoe het begon

Staat goed beschreven op een eerdere pagina

Hoe het verder ging

In de tijd zijn we ongeveer een half jaar verder na bovenstaande verhaal, ongeveer 8 jaar na de eerste klachten. Nu ben ik verzadigd door de therapeuten, die ongetwijfeld goed werk doen. Er is echter een moment dat ik denk dat ze het resultaat niet snel genoeg vinden gaan, of het te veel afwijkt van hun ideeën en dan wordt de behandeling wat minder effectief.

Een gesprek met een bevriende fysiotherapeut bracht me op het spoor van de Manueel Osteopaat. hij kende wel een goede. Dat werd dus Dr. Rutte. Het verschil tussen en therapeuten (manueel en fysio-) is dat dit een arts is die daarbij manuele osteopathie heeft gestudeerd. Een trapje hoger qua intellectueel en wetenschappelijk niveau.

Het belangrijkste eerste feit wat hij me leerde is dat scheef zijn heel gewoon is. De meeste mensen zijn dat en als je naar je fysiologie van de mens kijkt is dat ook zo (vorm longen, plaats hart, vorm en richting darmen, etc). Zie ook de marsman stichting voor meer informatie. Daarnaast kun je stellen dat de meeste mensen meer naar 1 richting georiënteerd zijn. Links of rechtshandig is voor hem het begin, maar dat zou door moeten werken naar de rest van je lichaam en houding. Dit was voor mij een geruststelling aangezien ik mijn hele leven braaf volgens de geldende normen recht heb proberen te zijn.

Het tweede wat hij me later leerde, is het verschil in recht willen zitten of scheef kunnen zitten. Als ik recht probeer te zitten dan forceer ik mijn lijf in een bepaalde richting, waardoor er klachten kunnen ontstaan. En bij fietsen eindigen die klachten bij …. de knieën.

Het derde is dat hij me oefeningen gaf om mijn verstoorde asymmetrie weer te herstellen. Feitelijk een oefening om mijn rug iets anders te versterken waardoor mijn ruggenwervel iets anders staat.

bovenstaande heeft natuurlijk tijd nodig gehad. Maar na een half jaar vonden wij beiden dat mijn kennis voldoende was om zelf verder te onderzoeken hoe de knieklachten te verbeteren. Huh, was het dan niet weg. Nee, iets wat je in 10 jaar opbouwt heb je niet zomaar even weg geknutseld. Maar mijn kennis over mijn lijf en hoe te reageren op pijntjes is zoveel verbeterd dat ik verder kan. Ik fiets weer veel meer, let veel beter op en weet nu wat de gevolgen zijn. Het leuke is dat ik onderweg, door het aanpassen van mijn houding op het zadel, de pijn kan laten verdwijnen. Of zelfs, als ik een pijntje voel opkomen, even nadenken hoe was het ook alweer, verzitten of voetbeweging veranderen et voila, daar gaan we weer.

Pedalen

Het grappige was dat Dr. Rutte andere pedalen oid niet nodig vond. Ik ben zo eigenwijs geweest toch voor Look Quartz pedalen te gaan. Aangezien ik daar goede berichten over hoorde en de SPD mij niet de vrijheid geeft die ik wens. Maar misschien heeft Rutte toch gelijk gehad. Het duidelijke voordeel van deze pedalen is onduidelijk. En ik zou Bepop ook wel willen proberen, maar ach, voorlopig maar even zo.

Meer over de pedalen en mijn ervaringen daarmee op deze eerdere plogpost.

Wat de eindstand lijkt te zijn

Ik rijd. Dat is voor mij het belangrijkste. Ik heb pijn, maar kan dat beoordelen en iets mee doen. Ik moet heel erg opletten en feitelijk als een ouwe zak rijden. Dat laatste is het moeilijkste. Rijd maar eens rustig in een Quest. Dat is de ware kunst. En dan al die racefietsers die verleidelijk voor je rijden. Ik zal hier een beetje bijhouden als er iets nieuws of belangrijks verandert in mijn knieleed verhaal.

Ik denk dat ik nog een ding kan toevoegen aan mijn oplossingen. Dat is iets doen aan mijn platvoeten. Zooltjes die dat recht zetten zouden kunnen bijdragen aan een betere stand van enkels en andere belasting van de knieën. Op termijn naar de orthopeed dus.

Wat ook iets is dat een artikel die ik schreef in Ligfiets& veel reacties van lotgenoten heeft opgeleverd. Ik wil daar nog iets mee doen, maar tijd is een beperkende factor. Is er geen bewegingswetenschapper of arts in opleiding die nog een onderzoek moet doen? Ik heb een zeer inspirerende vraagstelling en ik vermoed voor ligfietsers in bijzonder hele belangrijke.

De Springerige Toepeloeressen (slaapverhaaltje)

lighans — Mon, 19 Apr 2010 19:09:10 +0000

In een land hier heel ver vandaan woont een heel apart diertje. Dat diertje heeft een vacht van paarse wol. En die wol is zo dik dat de armpjes en beentjes van het diertje niet te zien zijn. De oogjes van het diertje zijn groot en vallen heel erg op. En zijn mond kun je alleen zien als het eet. Zijn voeten zijn groot en met grote tenen die wijd uit elkaar staan. Daarmee kan hij heel hoog en ver springen. Zijn armpjes zijn kort en heel stevig met kleine vingertjes.

De beestjes leven in paars gras die alleen in dat verre land te vinden is. En daar zie je ze zoeken naar kevertjes en miertjes en wormpjes die ze dan opeten. En al springend en zoekend huppelen de beestjes heen en weer op zoek naar hun eten. En af en toe zie je dan hun grote mond open gaan om een diertje op te eten.

Vlak bij het paarse grasveldje stond een tentje. Daarin zaten een papa en 2 jongetjes. Heel zachtjes hadden ze de rits van de tent opengemaakt en nu keken ze met zijn drietjes door de tentopening naar de diertjes.

“zien jullie ze?” ,zei de vader. De jongens knikten. “Dat zijn Springerige Toepeloeressen. De meest paarse en wollige diertjes die er bestaan. Ze komen alleen maar hier voor. Ze heten zo omdat ze enorme sprongen kunnen maken, bijvoorbeeld achter hun eten aan. Ze zijn dan ook heel snel en behendig.”

“we moeten heel stil zijn, want anders horen ze ons”, zei de vader.

“Zijn ze dan gevaarlijk?”, vroeg het oudste jongetje.

“Nee hoor, maar als ze ons zien komen ze naar ons toe en gaan ze ons zo hard kietelen en priegelen en friemelen dat je in je broek moet doen van het lachen.”

“Oh jee”, zeiden de jongetjes en bleven stil kijken. Kietelen was niet zo erg, maar in hun broek plassen deden ze liever niet meer. Er was ook heel veel te zien.

De Toepeloeressen bleven rondspringen en huppelen en eten in het paarse veld en de jongetjes en de vader bleven kijken. Een van de Toepeloeressen sprong nog hoger dan de anderen en draaide in het rond en keek met zijn ogen alle kanten op. De papa vertelde zachtjes dat het een uitkijk-Toepeloeres was, die oplette of er geen gevaar was. Opeens bleef de uitkijk-Toepeloeres naar hun kijken terwijl hij iets langzamer op en neer sprong. Hij keek hun nu recht aan!

Oh jee, zei de pappa.

“Snel”, zeiden de jongetjes, “de tent in, dan zien ze ons niet.”

“Nee”, zei pappa, “dan gaat de tent stuk! Snel alle kleren uit en de tent uit.”

“Waarom de kleren uit?” vroegen de jongetjes verbaasd.

“Tja anders plassen we die vol, hup alles uit!”.

En daar stonden ze dan in hun nakie buiten de tent. Er stoven wel honderd Toepeloeressen naar ze toe en binnen mum van tijd werden ze aan alle kanten en van boven tot onder en tot in hun navel gekieteld, gepriegeld en gefriemeld. Toepeloeressen kunnen dat als de beste. En al snel konden de jongens en de papa van het lachen niet meer ademhalen of proesten ze het uit. En toen de Toepeloeressen klaar waren hadden ze alle drie van het lachen geplast. Gelukkig waren ze naakt dus werden er geen broeken vies gemaakt.

“Hallo”, zeiden de Toepeloeressen in heel keurige mensentaal: “wat leuk om jullie te zien! Willen jullie spelen? Kom mee!”

“Nou”, zei de vader, “eerst even schoonmaken in de rivier”.

En daarna gingen de Toepeloeressen, de kinderen en de vader heel lang spelen. En Toepeloeressen kunnen heel goed spelen, buitelen en torentjes van wel 10 Toepeloeressen maken. En als ze dan omvielen juichten ze om het hardste. Ze konden geweldige salto’s en sprongen maken en de kinderen en de vader hadden lol voor tien.

Toen het avond werd, vertelden de Toepeloeressen dat ze toch best wel moe waren geworden en dat ze gingen slapen. En dat gaat bij Toepeloeressen heel bijzonder. De pappa-Toepeloeressen maken een huisje in het paarse gras door op elkaar te gaan staan, compleet met een Toepeloeresdeur en een Toepeloeresraam en Toepeloeresdak. De mama-Toepeloeressen gaan dan naar binnen met de kinderen en daar liggen Toepeloeresbedjes op ze te wachten. En je moet weten dat Toepeloeressen wereldkampioen in slaap vallen zijn. De kindjes gaan voor hun Toepeloeresbedjes staan zeggen hun mama welterusten met een kus. Dan maken ze een hele grote sprong in de lucht met een saltootje en dan vallen ze op het bedje en slapen ze al. Geen enkel ander dier kan dat zo snel, als deze Toepeloereskindjes.

De papa’s en mama’s roepen daarna met zijn allen heel hard “Welterusten”. En na een seconde slaapt het hele Toepeloereshuisje met de mama’s erin en hoor je alleen een heel zacht gezucht van de Toepeloeressen.

De jongetjes en de papa hadden geboeid gekeken naar het slapen gaan van de Toepeloeressen. Daarna moesten ze heel erg gapen. Ze gingen ook lekker slapen in hun slaapzakje op hun matrasje in hun tent.

“Morgen” zie het kleinste jongetje, “gaan we weer spelen met de Toepeloeressen hè papa”

Ja hoor zei de papa”, zuchtend, “daarna doen we wel de kleren aan”.

En toen zeiden ze ‘Welterusten’ tegen elkaar en gingen ze ook lekker slapen.

Quali, beetje knutselen (km stand: 138016)

lighans — Sun, 11 Apr 2010 19:06:48 +0000

Eerst de km stand. Die is 138016 km waarvan 967 km door mij verreden. Maar toch bijzonder, want het is de de tweede Quest die deze afstand haalt. Daar mag Quali trots op zijn. Mijn bijdrage is nog marginaal. Ter indicatie: als ik over een paar jaar 10.000 km heb afgelegd, dan is dat nog geen 7% van de totale afstand.

De tweede reden is dat de afstand marginaal is: ik heb dus bijna 1000 km gereden in 5 maanden. Dat is dezelfde afstand als mijn voorgangers in minder dan een maand verreden. Geen reden tot trots. Of toch wel? Het hoeft natuurlijk niet, dat vergelijken. En het lijkt erop dat ik meer rijd dan met Kali, niet onbelangrijk verschil. Maar vooral kun je nog diverse excuses waarnemen in mijn blogposts. Eentje is daar niet van genoemd. 2 weken ziekte, daarna van Olga en de kinderen, wat me noodzaakte snel thuis te zijn, dus niet gefietst. Daarbij ongeveer een paar maanden niet gefietst door knieleed en vakanties. Dus dan zou ik theoretisch. In die 5 maanden effectief 2,5 maanden hebben kunnen fietsen. We zullen zien hoe snel de komende maanden de kilometers aaneen geregen worden. Afgelopen week heb ik 110 km gefietst met Quali en onze auto is stuk, dus dat zal de komende weken steeds ongeveer 100 km zijn (4 keer woon-werk). En misschien wat plezier tochtjes met Stephan op zijn LARA.

Klusjes

Quali heeft bijna geen kwalen. Blijkbaar zijn die er in de afgelopen jaren uitgehaald. Er zal vast wat aankomen, maar voorlopig hoef ik nog geen uitgebreid te doen lijstje te maken, zoals bij Quali.

Klusje 1 is het maken van een gereedschapstasje uit een oude laptoptas, geïnspireerd door http://quest.robbroek.nl/. Simpel knippen en plakken (de laptoptas). Ik vind het nog wat groot en zoek nog iets wat ik kan toevoegen in het tasje. Of ik koop uiteindelijk toch maar zo’n gereedschapsbidon of een tasje. Rob heeft het tasje vastgeplakt. Dat lijkt mij onhandig. Ik wil mijn gereedschap eruit kunnen halen en naast me neer kunnen leggen. Dus gewoon achterin geschoven (aan de linkerkant, bij de pomp en het cockpit schuimpje)

Klusje 2 is het aanpassen van de zitting. Allereerst de bevestiging aangedraaid. Die moet ooit gelocktited worden. nu even niet. Daarna met een mesje het opvul matje van Bastiaan aan de linkerkant weggehaald. Dit zou ervoor moeten zorgen dat de rechterkant hoger is (duh). Dat zou mijn rug en knieën prettig moeten vinden (Osteopaat heeft me dat overtuigend uitgelegd). Proefjes met een schuimstukje onder de rechter bil waren positief, dus we zullen de komende weken meemaken hoe deze verandering bijdraagt aan mijn knieën. (foto moet ik nog maken en misschien komt die nog).

Klusje 3 is het verzamelen van de binnenbanden. Alle binnenbanden met autoventiel heb ik wel, maar waar. Nu liggen ze op een logische plek. In Quali, in het gereedschapstasje. Eentje voor een voorband, dus een Schwalbe AV6 en eentje voor de achterband (AV7, in ieder geval die maat, het is merkloos. Mijn voorraad is trouwens bijgevuld met 2 binnenbanden (maat AV7, merkloos) die ik mocht slopen van de bakfiets van de buren, welke werd weggegooid. En als de Perfect Moiree achterband net zolang mee gaat als de BigApples van Kali, dan heb ik voor de komende jaren genoeg achter biba’s.

Nog te doen (waarbij het moment nog niet gepland is)

Ketting schoonmaken. De voorbladen zijn gitzwart, zelfs de rechter crank aan de buitenkant. Even smeren helpt niet meer. Daar moet afwasmiddel aan te pas komen op een mooi warm zomers dagje.
Ketting inkorten. Tov Bastiaan heb ik de crank dichterbij moeten zetten. Nu schakelt de fiets niet meer bij standje 7,8 of 9 op het middenblad voor. Kan gelijk met het schoonmaken gebeuren.
Remlicht weer werkend maken. Deze heeft lang aan gestaan en daarna is hij overleden. Hopelijk toch iets simpels maar ik vrees iets doorgebrands oid.
Ventisit namaak kussen inkorten. Steekt aan de onderkant 20 cm uit. Toont niet mooi en is onnodig. Daarbij iets bedenken zodat ik hem vast kan zetten. Extra klittenband bevestigen is de logische optie. Kan ik bij klusjes de zitting als matje gebruiken.
Zorgen voor betere striping met reflectie (schuren en overschilderen doen we veel later).

Look Quartz, knieleed op de ligfiets (137555 km)

lighans — Fri, 26 Mar 2010 17:32:19 +0000

Dit artikel wordt steeds uitgebreid met mijn laatste ervaringen van deze pedalen, totdat het niet meer interessant is om te melden of tot ik andere pedalen gebruik.

Inleiding: De keuze

Omdat SPD niet veel zijdelingse speling heeft en andere pedalen wel, ben ik op zoek gegaan naar een pedaal die mij verlichting geeft. Al geloof ik niet dat mijn knieleed geheel verholpen kan worden met pedalen, is het waard het te proberen.

De eerste die ik ga proberen, waarvan ik vanzelfsprekend hoop dat het ook de laatste is, zijn Look Quartz. Tweedehands gekocht, maar wel met 2 paar schoenplaatjes van verschillende types en verschillende spacertjes om de hoogte van de schoenplaat op de schoen te kunnen variëren. De type schoenplaatjes variëren in de hoek waarin ze uitklikken. Ik heb gekozen om de uitklikhoek zo groot mogelijk te maken. Daarbij zijn deze schoenplaatjes ook kleiner, waardoor ik hoop iets meer zijdelingse beweging te hebben. Dat laatste is waarschijnlijk vooral psychisch. Maar alles telt mee.

Look schoenplaten met spacers

De eerste keer bevestigen van de schoenplaatjes heb ik geen spacer gebruikt. Aangezien de handleiding verteld dat bij een schoenprofielhoogte minder dan 7,5 mm dat niet nodig was. Maar als ik nu inklik dan zitten de schoenen weliswaar goed vast (en gaan ook makkelijk los), maar ze kunnen geen kant opschuiven omdat de zool tegen de pedaal wordt aangedrukt. Sprake van de 3 graden draaiing of 3mm zijdelings speling is er dan natuurlijk niet.

Dus nu heb ik er een 1 mm spacer tussen de schoenplaat en de schoen geplaatst. In de hoop dat dit wat vrijheid van de schoen tov de pedaal geeft. Kijken hoe dat fietst.

Update 1:

Vanmiddag dus even gefietst. Dit is een groot verschil zeg. Ik kan me goed voorstellen dat mensen het gefixeerde van geen spacer prettig vinden, maar ik ben met spacer veel blijer. De voet kan zeer ver naar buiten draaien. Ik denk dat het tegen het uitklikmoment zit dat je beweging hebt. Dat is verder dan de beloofde 3 graden. Dat komt denk ik omdat het Look Quartz systeem voor je gevoel geen hobbel heeft tussen in en uitklikken. Dat gaat heel geleidelijk. De zijdelingse beweging kan ik niet voelen, of dat invloed op het rijden heeft is dus onduidelijk. Misschien is het er wel maar is de voet al direct iets naar buiten ingeklikt of schuift langzaam naar de gewenste plek.

En nu het knieleed. Er is slechts 10 km gereden, dat moet wel gerealiseerd worden. Daarom komt er zeker na een paar honderd km nog een update met een hardere conclusie. In eerste instantie vooral tevreden over de rechterknie. Daar kon ik de pijn die ik met SPD ervaar niet voelen. De vrijheid die ik nu voel lijkt bij te dragen aan de pijnloosheid. De pijn met SPD is ws een peesje links in de knie. Geen pijn nu dus. Geen idee waardoor. Ben ik gewoon ontspannen of rijd ik te langzaam (waardoor te weinig druk op de pees), of ligt het aan het pedaal? In ieder geval een goed begin.

De linkerknie heeft als klacht tijdens het fietsen dat de pees linksonder (dus onder het kniegewricht, naast de knieholte) opgerekt voelt. Je kan er mee fietsen, maar je voelt de spanning langzaam toenemen. Gelukkig is mijn woon-werk niet ver….. Met de Look Quartz is de pijn wel minder (nogmaals het is een korte afstand geweest), maar niet weg. Ik verschuif onderweg wat op mijn zitting (geen verbetering) en bedenk opeens de tweede list. Namelijk een extra laagje ventisit onder de billen. Dit werktte bij Kali wel, maar bij Quali met SPD niet. Zou het misschien…. ja hoor. De zeurderige pees houdt na een paar honderd meter op met zeuren. Ik kan de rest doorrijden zonder pijn. Het kan de combinatie van een beetje scheef kunnen zitten (dikker kussen dus kan rechterbil meer in het kussen zakken) en meer uitzwaai mogelijkheid van het pedaal systeem zijn.

Nu heb ik wel geleerd bij de osteopaat dat pijnervaring niet alleen persoonlijk is maar ook tijd en plaatsgebonden om maar te zwijgen van de psyche. En meestal heeft pijn ook een signaal functie. Dus als het signaal uitblijft, moet het ook een tijdje duren voordat je beseft dat het er niet is. Zoals al eerder opgemerkt kan de ontspanning (even een ritje tussendoor) al heel veel uitmaken en het idee dat je bezig bent iets te verbeteren ook heel erg meespelen. Daarbij was dit midden op de dag, terwijl woon-werk over het algemeen ’s ochtends vroeg en ’s avonds is. We zullen dus zien of deze zachte euforie de komende kilometers door zal zetten. Deze post zal ik dan ook uitbreiden met de ervaringen. Zijn de ervaringen niet positief? Ach, dan proberen we toch gewoon weer iets anders.

Update 2:

woon-werk gedaan en daar zijn de pijntjes weer. Veel kouder en niet geheel te vergelijken, maar dus geen wonderbaarlijke genezing. Ik zag dat Time-Atac schoenplaatjes toch iets anders gevormd zijn, maar passen wel op Look Quartz pedalen. Misschien over een tijdje die proberen. Ik houd jullie op de hoogte.

Update 3:

Time Attack plaatjes zijn besteld. Ik hoop op meer speling dan de Look schoenplaatjes. Ik ben steeds meer overtuigd dat niet zozeer de pedalen bepalend zijn maar de houding van het lichaam. Ik zit nu scheef in de stoel en dat lijkt beter te helpen. Dus de oplossing is nog niet gevonden. Ik denk wel dat ik steeds iets dichter bij een mogelijke oplossing kom. Dat geeft de man moed en houdt me fietsende.

Update 4:

Nu een paar honderd km verder enige dip gehad. De knieën leken rond de meniscus gekneusd oid. Toch maar een afspraak met de Osteopaat gemaakt. Het lijkt dat ik kan fietsen met een andere houding in de fiets. Ideaal is anders, maar we ploeteren verder. De vraag die blijft. Helpen de Look pedalen de knieproblemen te verminderen? Dat antwoord is in mijn geval moeilijk te geven. Ik denk of een klein beetje of nauwelijks. Zou de TPD’s eigenlijk wel willen proberen…..

Update 5:

Goed, een bezoek aan de osteopaat doet me weer lekker fietsen. Het ligt zeker niet aan de pedalen, maar of zij de pijn verlichten weet ik niet. Doet er niet toe. Ze klikken makkelijk uit en zitten heel stabiel. Waar ik met SPD nog wel eens wilde lostrappen, lijken de Looks geen krimp te geven bij hobbels en dergelijke. De tip van de osteopaat is om een wigje tussen mijn rechterbil en de zitting te doen. Nu volgt een ingewikkeld technisch verhaal, die ik dus niet ga opschrijven, want niet relevant voor de Look geinteresseerden. Mijn voorlopige conclusie: Look zijn goede betrouwbare pedalen. De invloed op mijn knieklachten zijn moelijk vast te stellen. Ik hou ze er lekker op.

mogrify en rename

lighans — Wed, 24 Mar 2010 20:17:33 +0000

Dit wordt een bericht voor een niche. Je zult geïnteresseerd zijn als je Linux gebruikt, de bestandsbeheerder Thunar en WordPress is een andere doelgroep. De vraag is dus: voor wie schrijf ik dit eigenlijk.

Het probleem begint dat ik graag afbeeldingen van 1024 bij 800 wil weergeven, maar mijn provider en Wordpress samen niet toelaten dat de plaatjes niet groter zijn dan 800 bij 600. Dat is soms te klein. Nu is het niet zo dat het niet kan, maar automatisch via Wordpress worden de thumbs niet aangemaakt (ik gebruik overigens de plugin NextGen Gallery). Lange tijd heb ik braaf de beperking geaccepteerd. Tot ik in een vlaag van opstand mijn plaatjes niet wilde verkleinen. Wat nu?

Google biedt natuurlijk uitkomst. Maar dat de oplossing zo dicht bij mijn systeem zou zitten had ik niet verwacht. Om plaatjes te verkleinen gebruik ik het commando mogrify, die je in het pakket ImageMagick kan vinden. Mogrify is een commando om via de terminal je foto’s te bewerken. De mogelijkheden zijn legio. Die zoek je zelf maar uit (ook omdat ik daar niet goed in ben, maar wel leuk om zelf uit te zoeken).

Om foto’s te verkleinen naar 1024 en een bepaalde hoogte ga je naar de directory waar je foto’s staan en opent daar een terminal. Let op: maak een extra setje foto’s in een andere directory zodat de originelen niet kwijt vernietigd worden. Tik nu in de terminal het volgende:
mogrify -resize 1024 *.jpg
Je zegt nu tegen mogrify dat alle jpg bestanden naar een formaat van 1024 breed en verhoudingsgewijze hoogte verandert moet worden. (let op als de bestanden *.JPG als extensie hebben moet je dat invullen, het is hoofdletter gevoelig)

Het volgende is vooral voor mijn Wordpress van belang. Maar bij grote hoeveelheden foto’s is het denk ik ook voor anderen zonder mijn geheugen probleem handig. Dan hoeft WordPress (of elk ander CMS) de thumbnails niet te genereren, wat meer tijd kost op een server als op jouw computer.

Je kopieert binnen de directory alle net verkleinde foto’s naar een directory met de naam thumbs. Dat kan met een bestandsmanager, maar ook natuurlijk in de terminal (wat jij wil):
mkdir thumbs cp *.jpg ./thumbs
Binnen deze directory voeren we nu hetzelfde kunstje uit:
mogrify -resize 150 *.jpg
In mijn geval zijn de thumbnails 150 breed en willekeurig hoog, dus dat is mooi.

Nu het laatste probleem, wat vast ook met een terminal kan, maar die ik nog niet gevonden heb. Het leuke zou dan zijn dat een wizkid (not me) een scriptje schrijft die de 3 handelingen achter elkaar uitvoert….. Wordpress verwacht dat de thumbnails dezelfde naam hebben voorafgegaan door thumbs_. Zoekende naar een oplossing kwam ik terecht bij Thunar, de bestandsbeheerder van XFCE. Ga met Thunar naar de directory met de thumbs. Selecteer alle foto’s. Druk nu op F2 (of Edit, Rename). Voeg de tekst toe voor de naam van de afbeeldingen. Zie het plaatje voor een voorbeeld, die eea kan verduidelijken. Druk op OK en het wonder geschiedt.

Als je nu via je FTP programma upload naar je website, is het een kwestie van de directory toevoegen aan je nextgen-gallery (of wat je ook gebruikt) en het is gedaan.

Nogmaals, er is vast een simpeler manier. Die heb ik alleen nog niet gevonden. Kijk ook eens op http://www.imagemagick.org/Usage/ voor een compleet overzicht.

Voor wat basis commando’s in de terminal: http://nl.flossmanuals.net/Linux/BasicCommands