|
|
 Dit wordt een bericht voor een niche. Je zult geïnteresseerd zijn als je Linux gebruikt, de bestandsbeheerder Thunar en WordPress is een andere doelgroep. De vraag is dus: voor wie schrijf ik dit eigenlijk. 
Het probleem begint dat ik graag afbeeldingen van 1024 bij 800 wil weergeven, maar mijn provider en Wordpress samen niet toelaten dat de plaatjes niet groter zijn dan 800 bij 600. Dat is soms te klein. Nu is het niet zo dat het niet kan, maar automatisch via Wordpress worden de thumbs niet aangemaakt (ik gebruik overigens de plugin NextGen Gallery). Lange tijd heb ik braaf de beperking geaccepteerd. Tot ik in een vlaag van opstand mijn plaatjes niet wilde verkleinen. Wat nu?
Google biedt natuurlijk uitkomst. Maar dat de oplossing zo dicht bij mijn systeem zou zitten had ik niet verwacht. Om plaatjes te verkleinen gebruik ik het commando mogrify, die je in het pakket ImageMagick kan vinden. Mogrify is een commando om via de terminal je foto’s te bewerken. De mogelijkheden zijn legio. Die zoek je zelf maar uit (ook omdat ik daar niet goed in ben, maar wel leuk om zelf uit te zoeken).
Om foto’s te verkleinen naar 1024 en een bepaalde hoogte ga je naar de directory waar je foto’s staan en opent daar een terminal. Let op: maak een extra setje foto’s in een andere directory zodat de originelen niet kwijt vernietigd worden. Tik nu in de terminal het volgende:
mogrify -resize 1024 *.jpg
Je zegt nu tegen mogrify dat alle jpg bestanden naar een formaat van 1024 breed en verhoudingsgewijze hoogte verandert moet worden. (let op als de bestanden *.JPG als extensie hebben moet je dat invullen, het is hoofdletter gevoelig)
Het volgende is vooral voor mijn Wordpress van belang. Maar bij grote hoeveelheden foto’s is het denk ik ook voor anderen zonder mijn geheugen probleem handig. Dan hoeft WordPress (of elk ander CMS) de thumbnails niet te genereren, wat meer tijd kost op een server als op jouw computer.
Je kopieert binnen de directory alle net verkleinde foto’s naar een directory met de naam thumbs. Dat kan met een bestandsmanager, maar ook natuurlijk in de terminal (wat jij wil):
mkdir thumbs
cp *.jpg ./thumbs
Binnen deze directory voeren we nu hetzelfde kunstje uit:
mogrify -resize 150 *.jpg
In mijn geval zijn de thumbnails 150 breed en willekeurig hoog, dus dat is mooi.
Nu het laatste probleem, wat vast ook met een terminal kan, maar die ik nog niet gevonden heb. Het leuke zou dan zijn dat een wizkid (not me) een scriptje schrijft die de 3 handelingen achter elkaar uitvoert….. Wordpress verwacht dat de thumbnails dezelfde naam hebben voorafgegaan door thumbs_. Zoekende naar een oplossing kwam ik terecht bij Thunar, de bestandsbeheerder van XFCE. Ga met Thunar naar de directory met de thumbs. Selecteer alle foto’s. Druk nu op F2 (of Edit, Rename). Voeg de tekst toe voor de naam van de afbeeldingen. Zie het plaatje voor een voorbeeld, die eea kan verduidelijken. Druk op OK en het wonder geschiedt. 
Als je nu via je FTP programma upload naar je website, is het een kwestie van de directory toevoegen aan je nextgen-gallery (of wat je ook gebruikt) en het is gedaan.
Nogmaals, er is vast een simpeler manier. Die heb ik alleen nog niet gevonden. Kijk ook eens op http://www.imagemagick.org/Usage/ voor een compleet overzicht.
Voor wat basis commando’s in de terminal: http://nl.flossmanuals.net/Linux/BasicCommands
Inleiding
Het is wat. Heb ik net UNR op de netbook werkend met alle software die ik standaard erbij zet (skype, dropbox, de printer aansluiten), vind ik op Distrowatch een review over 3 op slackware gebaseerde distro’s, waaronder Salix OS. Salix OS komt bijzonder positief uit deze testsessie, dus trekt mijn aandacht. Waarom dan? Zul je misschien denken.
Slackware gebaseerde distributies zijn meestal dicht bij hun hoofddistro gebleven. De tools zijn of afwezig, of simpel en bijna allemaal zijn ze snel. Daarbij zijn de fora vriendelijk maar niet slijmerig of met veel hosanna. Ook de gebruikers zijn op hun manier dicht bij de hoofddistro gebleven. Verwacht niet altijd die vriendelijke altijd opnieuw vragende en uitleggende forumgebruikers. De gebruikers binnen deze distro’s zijn meer van het type “newbie? than read twice!”. Dat is niet vals of agressief bedoeld, het is een rechttoe antwoord op wat je uiteindelijk toch moet doen. Goed lezen, een goede vraag formuleren, voorbereid zijn, dan pas posten. Je bent hier om te leren toch? Als je daar niet tegen kunt, dan kun je beter iets anders proberen (Ubuntu of Pardus raad ik dan aan). Maar als je de schoonheid en zelfredzaamheid wilt ervaren binnen je distro zijn dit de distro’s om te downloaden.
Installeren
En dat deed ik dus. op het moment van installeren was de LIVE-installeerbare-cd nog niet helemaal klaar, dus de installatie-iso gedowned. In mijn geval Salix 13.002, wat gebaseerd is op Slackware versie 13. Bij het booten naar USB kom je direct de straightforward aanpak van Salix tegen. Met Unetbootin en bij reboot moet je tijdens de installatie ergens aangeven dat je een schijf installeert (en directory /salix gebruikt). Dit had toch ook wel automatisch gekund? Ja, maar dit werkt toch ook? Dus. Zie ook de FAQ.
Het installeren werkt via een ncurses blauwe beeldschermen. Als je al eerder iets met Slackware based distro’s hebt gewerkt is het een warm welkom. Anders denk je dat je in het stenen tijdperk bent gekomen. Voor de duidelijkheid deze review met screenshots van de installatie. Het werkt en het is aardig snel, daar gaat het om. De vragen bij de Salix installatie zijn rechttoe. Het partitie programmaaatje cfdisk kon mijn xfs partities niet wijzigen, wat gelukkig in mijn geval niet nodig was, na het afsluiten van dit partitie-programma gaat de installatie voorbereiding verder. Wijs de partitie aan die je wilt gebruiken voor /, swap wordt zelf gevonden, er wordt gevraagd of je Windows partities wilt laten mounten bij het opstarten, er worden geen keuzes gegeven welke programma’s je extra wilt installeren. En daar gaat het dan. De 540 Mb grote iso is in een 10 minuten geïnstalleerd (ik moet eerlijk zijn en vermelden dat ik problemen had met de USB-sticks die ik gebruikte, de iso moest opnieuw gedownload worden en er moesten een trits USB-sticks aan te pas komen, maar dat heeft meer iets met de kwaliteit van mijn aankopen te maken, dan met Salix OS). Er worden vragen gesteld over video en gebruikers en wachtwoorden aangemaakt. Dan kun je rebooten.
Nog iets. Lilo kon niet geïnstalleerd worden. Dat heeft met UNR te maken waar GRUB2 geïnstalleerd is. Die laat zich niet wegzetten door lilo. Geen probleem even zoeken geeft in het forum van Salix OS de oplossing.
Bij het opstarten ziet het er erg glimmend en stralend fris uit. GDM laat je inloggen. En je bent in ongeveer een minuut (niet verbijsterend snel) ingelogd. Bij mij waren er qua hardware geen problemen. Sorry, beetje saai, dat wel.
Nou de hotkeys voor volume doen het niet. Maar daar schijnt een oplossing voor te zijn. Het heeft iets te doen met het programma XHkeys, ben nog bezig dat aan de praat te krijgen.
En nog iets. Ik krijg BlueTooth niet aan de praat. Ligt vast aan mij, maar out of the box is het zeker niet.
Software
Erg handig is het icoontje in het multimedia menu die je de keuze geeft multimedia codecs te installeren. Na het invoeren van je root wachtwoord is dat klusje geklaard. De printer software CUPS is van goede recente printdrivers voorzien. Mijn Canon MP160 (vaak een uitdaging) is direct goed gevonden. Het klusje duurt nog geen minuut.
Is er dan nergens een uitdaging te vinden. Jawel. Mijn archief partitie wordt niet gevonden/meteen herkend. Dat zal ook wel met de XFS indeling te maken hebben. Dus het handwerk was nodig. Via het forum van Salix goede uitleg gekregen. Ik moest dus zelf mounten en de partitie toevoegen in fstab. Maar echt, met slackware is dat zo recht toe recht aan, dat het goed opletten (2 keer lezen), goed invullen is en iedereen kan dat klusje klaren. Het geeft ook een kik om dit zelf te doen. Ik weet nu wat er nodig is.
Een andere uitdaging lijkt dropbox te zijn. Maar het installeren gaat net zo makkelijk als onder Pardus.
Skype dan? Ja dat is wel een uidaging. Skype herkent helaas niet mijn ingebouwde microfoon, maar alleen de microfoon ingang. Skypen kan ik alleen met een headset.  Maar ik ga dit verder uitzoeken. Wel is de installatie methode grappig. Je downloadt skype van slacky.eu. Je pakt dat bestand uit. Je verplaatst de bestanden naar root en zo worden ze in de juiste directory geplaatst. Je gaat naar het icoon in je menu et voila. Autostarten via de gebruikelijke XFCE-methode. Het klinkt natuurlijk simpel. In werkelijkheid is deze eeuwige beginneling uren bezig geweest de oplossing voor het microfoon gedeelte op te zoeken….. Ook grappig is dat Salix met OpenSuse de enige distro’s zijn die met de laatste versie van Skype om kunnen gaan. Andere distro’s tot nu toe konden dat niet en adviseerden 2.0 te gebruiken ipv deze 2.1
Aanpassen uiterlijk
Natuurlijk wordt het uiterlijk aangepast aan mijn kleine scherm van de netbook en persoonlijke smaak. Een hele kleine en aardige venstertitel gevonden, het paneel van XFCE op 23 px (kleiner is de tekst niet meer te lezen). Firefox voorzien van kleine icoontjes, add-ons als fission, compact menu 2, autohidestatusbar en later vast nog fireftp. Het systeem in het nederlands via de settings van XFCE, evenals via de handleiding op Salix Firefox en Openoffice. Aan het panel een weer plugin toegevoegd, batterijmeter, volumemeter en netwerkmonitor (wicd). Dan zijn we er wel zo’n beetje. Zie de plaatjes aan het eind van dit verhaal.
Conclusie
Je moet het maar willen. Meer tijd besteden aan je OS en minder tijdens een installatie krijgen. Toch weten veel Slack gebaseerde distro’s juist hiermee gebruikers te lokken. En daar is niets mis mee. Heeft Pardus en Ubuntu de neiging alles voor je te doen, waardoor je soms de controle (en de kennis) verliest. Salix OS weet mij weer dicht bij de root(s) terug te brengen. Binnen een paar dagen voelt mounten weer als mounten, mc weer vertrouwd, gslapt lekker simpel en reuze snel. En het idee dat je altijd een pakket voor je installatie hebt, namelijk de tarbal, is ook niet verkeerd.
Het forum is zoals ik hierboven beschreven. Maar ook vriendelijk netzoals ik gewend was/ben bij Vectorlinux.
Nog iets te zeuren? Ja, het viel me tegen dat Salix een minuut nodig heeft om op te starten. Misschien dat er nog gesleuteld kan worden aan opstartservices, maar veel zal dat niet schelen denk ik. Uiteindelijk voelt het systeem zelf solide en snel aan. En ik zou er geen verhaal over schrijven als ik niet tevreden was.
Als je al eerder op dit blog bent geweest (wonderen bestaan), dan ben je op de hoogte dat ik een paar dagen geleden Pardus heb geïnstalleerd en daarna LXDE eroverheen heb gegooid.
Een van de dingen die nog moest gebeuren was Dropbox installeren, wat ik in dit bericht beschreven heb. Even daarna was in een vlaag van nieuwsgierigheid Skype aan de beurt. Misschien in de toekomst Ekiga?
Maar goed. Nu is natuurlijk de wens om de programma’s keurig te laten opstarten zonder ze aan te klikken in het menu. In LXDE (en vele andere DE’s) doe je dat door een .desktop bestand in de map /home/user/.config/autostart te plaatsen (waarbij user je gebruikersnaam is). Voor skype geen probleem want in /usr/share staat na installeren het bestand skype.desktop, die je vrolijk naar /home/user/.config/autostart kan kopiëren. Klaar is user.
Voor dropbox is dat iets ingewikkelder. Ten eerste wordt er geen dropbox.desktop geïnstalleerd (we hadden het immers niet volgens de officiele manier geinstalleerd) en daarnaast moet die dus gemaakt worden.
Gelukkig is google geduldig en vol links naar informatie. Onder andere justbloodywork legt keurig uit hoe je een dropbox.desktop moet maken. De link legt nog veel meer uit, maar was voor mij even niet interessant. Als dat gelukt is, kopieer je de dropbox.desktop naar je autostart-map en start Dropbox bij de volgende keer netjes op.
Als je ook nog een mooi plaatje bij je drobox.desktop wenst kun je op deze archlinux pagina alles vinden wat je nodig hebt. hoe te doen staat op justbloodywork uitgelegd.
Succes!
De turkse distributie Pardus Linux is ronduit geweldig. Gladjes en evenwichtig. Eigen pakketmanager voor het installeren van pakketten en eigen pythonscripts die het opstarten verbeteren, maken het aardig opvallend en eigenwijs. Maar …. zoals in mijn vorige post over Pardus en KDE4, mis ik de snelheid en reactiesnelheid van andere systemen. Dit ligt niet zozeer aan Pardus (waarover later meer), maar aan KDE4. Ik vind KDE4 traag, veel trager dan Gnome of XFCE, en nog veel trager dan LXDE. En ik heb geen behoefte aan Windows achtige toeters en bellen.
Bij snelheidservaringen zijn naar mijn idee 2 dingen belangrijk. Hoe snel het opstart, zeg maar van aanzetten tot verbinging met het draadloos internet. Het andere is hoe snel programma’s opstarten. Bijvoorbeeld FireFox of OpenOffice. Maar je kan ook denken aan bestandsbeheerder, of andere programma’s zoals PDF-lezer of een editor voor snelle notities.
Door het kiezen van een andere Desktop omgeving zoals LXDE versnel je in mijn ogen in ieder geval het opstarten. Het opstarten van de standaard programma’s zoals FF of OOO veranderen niet in opstarttijd, misschien dat ze iets meer geheugen ruimte hebben die ze niet met de DE hoeven te delen, wat ook de snelheid verhoogt. Waar ook een snelheidsverbetering in zit is de vervanging van Kwrite door Leafpad, Dolphin door PCmanFM, of Evince door Okular. Dat scheelt bij allen seconden. Nou ja een derde factor. Alle vertragingen in menu’s en visuele snuisterijen bij KDE4, maakt LXDE ook wat reactiever.
Maar goed, genoeg gepraat over de theorie. Hoe gaat dat? Installeren van een andere DE in Pardus. Antwoord: Simpel. De wiki geeft duidelijk instructies, lang leve Atolboo en Michiel, die dit enorm goed opzetten. Mijn aanvullende tip: zorg dat de contrib depositories in Pisi aan staan (kwestie van aanvinken in PISI). Dan is het helemaal een vloeiende installatie. Het standaard laten opstarten door een tekstbestand te wijzigen heb ik niet gedaan. Na uitloggen in KDE4 heb ik in KDM (waar je inlogt), LXDE geselecteerd, dat was ook voldoende om daarna standaard in te loggen met LXDE.
Mijn bevindingen kloppen met wat ik hiervoor schreef over snelheid.
De opstarttijd was bijzonder snel. Ongeveer 45 seconden. Tegen bijna een minuut met KDE4. Dit zou nog iets sneller kunnen als KDM wordt gewijzigd door GDM of zelfs Slim.
Na wat tweaken en knutselen, het toevoegen van een batterijmeter, netwerk, geluid aan het panel en een ander achtergrondje ben ik er wel zo’n beetje. Alleen het milky icon thema houd ik, want die zijn erg goed.
Ik vond voor het start menu het pardus start-icoon here: /usr/share/icons/milky/128×128/places
Bij deze nog wat screenshots en dan kunnen we er mee aan het werk.
Het moest er een keer van komen. Na de LIVE een beetje stiekum geprobeerd. Het viel me op, dat het er weer strak uit zag. Al is KDE4 nog steeds niet mijn favoriete Desktop omgeving. Toch is het thema van Pardus, maar ook de snelheid aangezien dit een LIVE was erg goed. Daarvoor waren Antix (niet mijn ding) en WattOS (eigenlijk best goed, alles doet het behalve hotkeys) eerdere installaties. De onrust (en een ziekbed) dreven mij verder op distro pad.
Van iso naar USB
Een dingetje. Let op dat je USB leeg is als je de wiki volgt om met dd blabla je USB te vullen met deze distro. De rest van je USB informatie wordt verwijderd….. Nodeloos om te vertellen wat mij overkwam.
Ook de internationale installatie cd wordt met het dd commando gekopieerd naar een USB om daarna lekker snel te booten.
Installatie
Als je Pardus al eerder hebt geïnstalleerd is er niets bijzonders te zien. Het wordt ook goed uitgelegd in de wiki. Het viel me wel op dat de beloofde 20 minuten bij mij veel langer duurde. Het zouden er 30 zijn. Blijkbaar is een jaar oude netbook geen modern systeem…..
Na installeren ging ik gelukzalig rebooten om het nieuws te aanschouwen. Het was een tegenvaller dat GRUB niet opstartte. Herstellen via de USB lukte niet. Dus via Antix opnieuw opgestart om in de wiki wederom keurig uitgelegd mijn antwoord te vinden. Ik heb methode 2 gebruikt. Ik had alleen een beetje verwacht dat het bootprobleem verholpen zou zijn in deze versie…… helaas.
Na toewijzen van de juiste partitie opnieuw opgestart en daar staat inderdaad Pardus en XP netjes vermeld. Helaas Ubuntu Netbook Remix niet, dus die gaan we een andere keer herstellen.
Pardus ervaren
Het opstarten was verassend. Waar UNR ongeveer een minuutje erover doet om geheel startklaar te zijn, WattOS 40 seconden (LXDE rocks!), doet Pardus met deze heavy KDE er ongeveer 35 seconden over tot kdm en 20 seconden extra totdat KDE geladen is. Dat is ongeveer even snel als UNR. Niet slecht.
En dan KDE4. Al die widget zooi en flubberdegadget hoeven van mij niet. Geef me een menu, geen “programma-openmaak-beleving”. Snel het klassieke menu ingesteld. Voor mij bij verre het meest handig. Ook op zoek gegaan naar de compiz settings en hupla uit die troep. Dat scheelt.:) En de programma’s als Dolphin zien er wel mooi uit, maar Nautilus onder UNR of PCManFM onder LXDE zijn veel sneller.Nog wat te zeuren? Ja hoor, tijdens de installatie wordt de vernieuwde Amarok beloofd. Echter, er is van alles op multimediagebied geinstalleerd behalve Amarok. Even de installatie schermpjes veranderen Pardus. :p
Wel een “mooi” achtergrondje gemaakt en gekozen voor een mooi klein smal vensterdecoratietje, met behulp van de zeer veelzijdige crystal vensterthema. De milky iconen van Pardus vind ik de mooiste van dit moment, dus die blijven zeker.
Het panel is ook een verhaal apart. Het is een beetje weten om te begrijpen. Ik bedoel daarmee. Pas als je na een flink hoeveelheid trial and error er achter komt hoe het werkt is het wel logisch. Maar dat duurt even. Intuïtief zou ik anders formuleren. Helaas kun je niet de klassieke panel van 3.5 terugzetten. Een van mijn wensen voor de toekomst is om Pardus Corporate te installeren en te vergelijken. Hier staat 3.5.10 op. Maar goed, nu ik het weten, knoei ik door de widgets en lock dingen heen naar icoon only taskbar en een 26 px hoog panel met 20 px icoontjes, wat het ding een stuk beter werkbaar maakt met een netbook. Ik plup een weatherforecast widget in, want dat vond ik ook erg leuk bij UNR. Ik tweak nog even verder (witte muis aanwijzers). Dan ben ik wel klaar.
Later zet ik ook Dropbox erbij, maar dat is een eitje, die ik al in een andere post heb uitgelegd.
Pisi
De trouwe pakketmanager van Pardus heet Pisi. En ik moet helaas bekennen dat iets wat ik ook vertrouwd was nu weer tegenkom. Pisi is niet snel. Bij installeren van onderdelen lijkt het alsof hij hangt. Zou de videokaart de gegevens niet aankunnen? Maar waarom alleen bij Pisi? Verder werkt het genadeloos vlekkeloos. Updates markeren en klaar. Nog wat Openoffice clips installeren (gewoon omdat ze er zijn). Verder weet ik het even niet. Alle software brengt me voorlopig waar ik wil. Niet snel, wel veilig.
Conclusie:
Het installeren ging met een paar hikjes, die met de wiki goed waren op te lossen. Je moet daar wel voor naar de commandline, wat niet voor iedereen een eitje is. Maar wederom zal de keurige handleiding op de wiki je zeker helpen. En anders is er het zeer vriendelijke Nederlandstalige forum. Als het uiteindelijk werkt heb je een mooie stabiele distro voor je neus. Heb je een snelle moderne computer (met dus geen Atom er in), dan gaat dit systeem je geweldig veel plezier geven. Is je systeem trager en wil je toch genieten van het nieuwste van Pardus, dan zou ik voor 2008 gaan of even wachten op de 2009.1 Corporate edition. Natuurlijk kan ik daar niet op wachten en broed ik de manier van Michiel Zandbelt om LXDE met al zijn componenten in Pardus te plaatsen. En mijn ervaring met 2008 zegt mij dat het met veel minder problemen zal gaan als bij UNR.
Want dat maakt Pardus wel bijzonder, alles werkt. Alles doet wat je verwacht en het is stabiel. En dat compliment mogen de Turken in hun zak stoppen. En samen met een grote groep Turken zullen vast ook op vele andere delen van de wereld mensen vallen voor deze distro.
Ubuntu veroorzaakte bij mij altijd een omktrekkende beweging. Deze grootste en bekendste distributie, is een merk op zich geworden. Nu neig ik altijd naar iets kleins. Vectorlinux en daarna Pardus waren lang mijn keuze op computers. Met de komst van mijn netbook, werkte Vectorlinux niet zoals gewenst en is Pardus 2009 icm KDE niet mijn ding. De aanpassingen met LXDE waren voldoende tot goed. Maar toch wilde ik nog verder zoeken. Ik hoorde goede dingen over de Netbook editie van Ubuntu, genaamd Ubuntu Netbook Remix, oftwel UNR. En een vooroordeel moet je of bevestigen of weerleggen en dat kan alleen met onderzoek. Dus de schoenen stevig aan en de iso gedownload.
Eerst een stickie bootable maken. Dit gaat met Unetbootin. Het programma kun je downloaden en daarna opstarten. Als je het in je home directory hebt staan hoef je geen sudo of su uit te voeren, dus kan het in je bestandsprogramma openen.
Unetbootin
Je kan nu een distro en iso kiezen uit een lijst om te downloaden, maar je kan ook een iso op je computer selecteren. Aangezien Ubuntu 9.10 nog niet te kiezen is in de lijst, moet je deze eerste downloaden. Het voordeel van Ubuntu is dan dat het groots is, dus het downloaden gaat zeer snel van de server van ubuntu. Iso selecteren en goed opletten dat de usb-stick is geselecteerd, en het kopiëren van de bestanden naar de stick is gaande. Nu geeft Unetbootin aan op welk percentage van de bestanden is. In het geval van Ubuntu betekend dat het heel lang duurt voordat de 4% is gepasseerd, zonder dat je iets van voortgang ziet. Ik dacht dat het systeem hangt. Maar uiteindelijk schiet de score door naar 100%. Ik zou zelf een voortgang van het aantal Mb of percentage van de totale iso grote prettiger vinden. Maar ja, ik ben niet de programmeur. (Dit is een moment dat ik verlang naar de eenvoud van VL oid, waar een loop, een kopieeropdracht, het opstarten van een programma op de stick het werk doen. Dat lijkt ingewikkeld in eerste instantie, maar is logischer dan unetbootin.
We gaan LIVE
Dan is het grote heropstarten begonnen. op een netbook druk je bij het booten op F12 en daar staat dan de USB-stick om te booten. Selecteer die en Ubuntu Live start op. Het eerste wat opvalt is dat alles werkt. Van geluid tot wifi en van hotkeys tot bleutooth. Wow. Dat belooft veel goeds. Meer over de werking en uiterlijk volgt.
Installeren dan maar
Het installeren gaat logisch. Ubuntu legt het zelf uitgebreid uit, dus dat hoef ik niet te doen. De Nederlandse Ubuntu site heeft ook flink wat uitleg over installeren.
Kijken en voelen
Het uiterlijk van UNR is ook opvallend. Eén taakbalk, maar daarin ook een het taakvensterbalk. Handig. Alleen jammer dat deze welhaast onleesbaar is door de zwarte kleur en de kleine kleurloze icoontjes. Nadat ik deze een ander thema met grijs als achtergrond had gegeven kon ik zien wat ik deed. En bruin is niet mijn favoriete achtergrond, dus iets anders geselecteerd. Later zal dat wel een foto van de kinderen worden.
Elk Programma heeft een pictogram linksboven in de taakbalk. Lekker compact.
Het menu is vervangen door programma’s die op het bureaublad worden weergegeven als een soort waaier, met effecten. Ook een “map” met favorieten die als eerste opent, als de pc start. Nu vind ik het ok werken, maar mis een menu om uitgebreide programma’s te starten. Nu moet je met een menubewerker programma’s aanklikken om ze daarna op te kunnen starten. Een menu of andere items toevoegen lijkt niet te werken. Jammer.
Nu heb ik sinds kort een handigheidje bedacht. 2 partities zijn voor Windows en de herstelpartitie (nooit in gebruik, maar ach). 1 partitie is voor een linux distributie, zeg maar “/”. Daar staat dus nu UNR. Dan heb ik nog een grote partitie die de archief map wordt genoemd. Hier wil ik mijn bestanden in opslaan. Deze is alleen te koppelen met een wachtwoord. Niet handig en voor mijn situatie onnodig. Ik moest dus uitzoeken hoe dit aan te passen. Op http://www.psychocats.net/ubuntu/mountlinux staat een keurige handleiding, om de partitie te mounten. Wel je eigen namen kiezen en invullen. 
Niet One maar Dropbox
Ubuntu heeft een eigen “cloud” service, waar je online bestanden kunt opslaan en delen, het is Ubuntu One genaamd. Als je nog geen online opslag hebt, dan is het te overwegen. Alleen onhandig als je ook wel eens met windows moet werken. Daar is het niet voor bedoeld. Alleen Ubuntu is het credo. Ik had al Dropbox en ik houd van het kunnen gebruiken op willekeurig welke pc, met welk OS, dus het One logo werd met een kloeke rechtermuisklik verwijderd. Nog te lui om het geheel te verwijderen.
Dropbox is eenvoudig te installeren. Zeg maar op een Windows manier. Je drukt bij dropbox.com op het grote icoon en selecteert het .deb van je ubuntu smaak. Zelfs een suggestie wordt gegeven. Daarna installeer je door te dubbelklikken en na je wachtwoord, verschijnt er een installatievenster, die ook de afhankelijkheden installeert. Klinkt handig, toch? Nou dat kun je afvragen. Het uitpakken van een pakket in je home directory en activeren klinkt in mijn ogen net zo makkelijk en misschien nog wel handiger. Het leuke van de laatste mogelijkheid is dat je de tar ball op je dropbox kan zetten en heel snel beschikbaar is. Dat kan ook met dat deb pakket maar dat is alleen voor deb-distro’s. Voor distro-hoppers als ik, is dat iets minder handig. Misschien mierenneuken? Tja, waarschijnlijk wel.
Hardwaar
Verder moet ik toegeven dat het werkt. Het werkt snel, goed beeld, goed geluid, goede verbinding met wifi, zelfs bleutooth werkt probleemloos. Getest met een nokia N73 en dat werkte in ieder geval. Een testje in de klas geeft een hele rij mobieltjes die BleuTooth hebben. Bereik is goed, want ook mobieltjes die niet in de lokaal zijn, worden waargenomen.
Dit is de eerste distro waar ik zonder problemen de Blauwe tanden aan het werk krijg. Dat zegt iets over mij, maar vooral iets over UNR. Prima dus. Bestandsoverdracht gaat met 100 kb/s. Geen idee of dat snel is en afhankelijk van ontvanger of mobiel.
Verder valt hij op commando in slaap of in de pauze. Met een eigenaardigheidje. Als ik de stroomadapter er af trek, stort UNR in slaapstand. Even de power toets indrukken is voldoende, maar toch vreemd. Ik lig er niet wakker van.
Conclusie
Het feit dat ik het nog steeds gebruik zegt iets over UNR. Het is goed. Goed genoeg en soms zelfs beter dan ik had verwacht. Het start op ruim binnen een minuut (nog geen goede meting gedaan, is dit zo belangrijk??). Voelt zeer responsief, effecten zijn mooi, uiterlijk is persoonlijk, indeling is goed. Ik weet even niet meer te wensen. En dat is bijzonder voor een Ubuntu-scepticus.
|
