Onderwerpen

The Bone (knieleed ontrafelt deel 2)

Toch maar even iets publiceren over mijn ideetje in ontwikkeling. Als werktitel heb ik het “the bone” genoemd, oftewel het bot (maar dat klinkt niet ’sexy’). De naam heeft alles te maken met de vorm van de zitting.

Een bevriende fysiotherapeut en Sjef Rutte (Ortho Manueel Arts) brachten me op het idee om iets met mijn zitting van Quali te doen. Eigenlijk wil ik de zaag zetten in het huidige zitje, maar dat is behoorlijk rigoureus. De theorie is dat je eigenlijk zou moeten proberen een zitting te maken die aan de ene kant je rug steun geeft, maar aan de andere kant die rug bewegingsvrijheid geeft. Waarom dan? Omdat je daarmee er voor zorgt dat door de vrijere buiging van de rug je heupen en onderrug ook meer vrijheid krijgen. Daardoor hoeven grote klappen niet alleen opgevangen te worden door je knieën maar is er ook beweging mogelijk naar je rug toe. Andersom werkt trouwens ook. Doordat je rug meer beweging heeft op een natuurlijke manier, kun je meer kracht zetten op je knie, hetzij om harder te gaan, hetzij om minder in 1 richting te belasten.

De vorm van een zitting waar ik aan denk is het volgende:

op de billen is een breed vlak. billen worden goed ondersteund. Misschien naar voren toe wat smaller. Daarbij zit er aan de voorkant een wigje (fullertje) die zorgt dat je goed gecentreerd wordt in de zitting maar ook dat je een beetje kan kantelen.

Je onderrug en je middenrug wordt ondersteund door een strook van 10 tot 15 cm. Smal ja, daardoor kan je rug bewegen naar links en rechts, wat aardig overeenkomt met de beweging van een racefietser, nog niet geheel, daarvoor zou je ook naar achteren moeten kunnen bewegen. Om dat voor elkaar te krijgen zou je dit middenstuk niet te veel ondersteuning moeten geven, zodat je rug dit deel een beetje naar achteren kan duwen (of zelfs een beetje bol ipv hol). Eigenlijk wilde ik werken met een alu plaat en die vormen naar mijn theoretisch ideaal, maar toch maar gekozen voor een zephyr zitting en de bolling in de middenrug voor lief genomen.

De schouders worden weer ondersteund door een breder deel.

Hieronder met wat goed bedoelde Paint kunsten probeer ik eea duidelijk te maken.

Paint schets van "the bone" zitting

bovenkant, voor schouder (misschien nek), zo’n 25 cm breed

middendeel, voor onderrug en middenrug, 10 tot 15 cm breed

billen, zo’n 30 cm breed. de /\ geeft een wigje aan, bijvoorbeeld gemaakt van ventisit of ander zacht materiaal.

De lengte zal iets van 90 cm zijn. De lengte van de afzonderlijke delen weet ik nog niet precies.

Inmiddels heb ik een zephyr zitting besteld, dus over een tijdje (of na de vakantie) gaat de zaag erin.

Ik denk dat Fredjan Twigt nu iets zal zeggen als:  “Niet doorvertellen he, het is nog heel geheim. ;)

Het is mede geïnspireerd op de wiebel zitting van Rembrandt Bakker. Maar waar hij de wiebel zoekt in de bil(spier) gedeelte, laat ik dat bewegen door de rug meer zijdelingse beweging te geven.

Iedereen mag dit idee van mij gebruiken, als je verwijst naar deze pagina. Echter voor commercieel gebruik vraag ik dat je eerst overlegt met me. Wel zo aardig.

  • Print
  • Digg
  • Twitter
  • del.icio.us
  • Facebook
  • Hyves
  • Google Bookmarks
  • Technorati
  • Slashdot
  • Add to favorites

Cyclevision 2010 zaterdag (km-stand 138522)

Vanochtend om 7:00 uur vertrokken met Quali. In 2 kilometer naar het Velodrome complex zoń 2 grote opstoppingen en 2 kleine tegengekomen. Wat ik gelukkig kon compenseren doordat ik niet op de pont hoefde te wachten.

Lekker gefietst en om 8:30 aangekomen bij het Velodrome. Spullen uitpakken, shirt en goodiebag in ontvangst nemen en op naar de 1 uurs race. En er stonden toch al heel wat mensen om aan te moedigen tijdens de race. Lekker gezellig en aan het eind lekker spectaculair met een snelle Ymte en een ontketende Daniel Fenn, die uiteindelijk een zeer snelle tijd neerzet.

’s Middags zelfs nog even tijd gehad rond te kijken bij de standjes. Het weer was duidelijk te mooi, dus heel weinig publiek en bezoekers in het Velodrome. Erg jammer, want veel leuks te zien, maar ook buiten was het rustig. Veel werk voor weinig mensen dus. Ik denk dat het weer invloed heeft gehad op de bezoekersaantallen.

De criteria waren leuk en de dames finale was spannend. Emmy, Ellen en nieuwkomer Baete, maakte er een heel mooi slot akkoord van waarbij Ellen uiteindelijk de overwinnaar werd. Bij de mannen was het vooral heel snel en spectaculair, maar Ymte was duidelijk de sterkste in het veld. Wel heel leuk om te zien hoe dicht de open fietsen bij elkaar zitten. Vele ronden zaten 11 racers in dezelfde ronde, wat een mooi peletonnetje en tactieken opleverde. Smullen geblazen.

Terugweg weer me geworsteld langs de opstoppingen maar veilig thuis.

2 filmpjes van ruwe kwaliteit geupload. Van het criterium.

De foto’s natuurlijk. Ik heb ook geprobeerd wat vrijwilligers in beeld te krijgen. En natuurlijk fietsen, in het bijzonder. Kijk en geniet zou ik zeggen. Dat heb ik ook gedaan.

  • Print
  • Digg
  • Twitter
  • del.icio.us
  • Facebook
  • Hyves
  • Google Bookmarks
  • Technorati
  • Slashdot
  • Add to favorites

Cycle Vision 2010 koorts begonnen

Vorig jaar kon ik de tocht naar Tilburg niet maken. Dit jaar lukt het me wel om naar Sloten te gaan.  Voor het leukste evenement van Nederland: CycleVision. Waarom zo leuk? Ik ontmoet duizenden andere ligfietsers, wat toch wel uniek is. Uit binnen- en buitenland reizen ze naar Amsterdam om het mee te maken. Ik zie wedstrijden met fietsen die sneller gaan dan een Tour de France of Giro. Het is toch kleinschalig en vooral gezellig.

Meestal kookt het bij mij al een paar weken van te voren. Er komt een dagelijkse drang om ligfiets.net te bekijken en ik kan het niet laten om mijn oude foto’s terug te kijken.

In mijn geval hoort het inschrijven als vrijwilliger ook bij de koorts. Dit jaar hoop ik op de buitenbaan mijn zegje te kunnen doen over de rondetijden, rijders, bedrijven, organisatie, toeschouwers, fietsen en wat al meer voorbij komt of in mijn hoofd zit. Daar hoort dan weer een koortsig afzoeken van websites bij, die mij leuke nieuwtjes kunnen geven.

Ik spaar de komende weken mijn op dit moment erg broze knieën om -zoals het hoort- naar Sloten te kunnen fietsen met Quali.

Kortom: CV here I come.

  • Print
  • Digg
  • Twitter
  • del.icio.us
  • Facebook
  • Hyves
  • Google Bookmarks
  • Technorati
  • Slashdot
  • Add to favorites

knieleed ontrafelt

Hoe het begon

Staat goed beschreven op een eerdere pagina

Hoe het verder ging

In de tijd zijn we ongeveer een half jaar verder na bovenstaande verhaal, ongeveer 8 jaar na de eerste klachten. Nu ben ik verzadigd door de therapeuten, die ongetwijfeld goed werk doen. Er is echter een moment dat ik denk dat ze het resultaat niet snel genoeg vinden gaan, of het te veel afwijkt van hun ideeën en dan wordt de behandeling wat minder effectief.

Een gesprek met een bevriende fysiotherapeut bracht me op het spoor van de Manueel Osteopaat. hij kende wel een goede. Dat werd dus Dr. Rutte.  Het verschil tussen en therapeuten (manueel en fysio-) is dat dit een arts is die daarbij manuele osteopathie heeft gestudeerd. Een trapje hoger qua intellectueel en wetenschappelijk niveau.

Het belangrijkste eerste feit wat hij me leerde is dat scheef zijn heel gewoon is. De meeste mensen zijn dat en als je naar je fysiologie van de mens kijkt is dat ook zo (vorm longen, plaats hart, vorm en richting darmen, etc). Zie ook de marsman stichting voor meer informatie. Daarnaast kun je stellen dat de meeste mensen meer naar 1 richting georiënteerd zijn. Links of rechtshandig is voor hem het begin, maar dat zou door moeten werken naar de rest van je lichaam en houding. Dit was voor mij een geruststelling aangezien ik mijn hele leven braaf volgens de geldende normen recht heb proberen te zijn.

Het tweede wat hij me later leerde, is het verschil in recht willen zitten of scheef kunnen zitten. Als ik recht probeer te zitten dan forceer ik mijn lijf in een bepaalde richting, waardoor er klachten kunnen ontstaan. En bij fietsen eindigen die klachten bij …. de knieën.

Het derde is dat hij me oefeningen gaf om mijn verstoorde asymmetrie weer te herstellen. Feitelijk een oefening om mijn rug iets anders te versterken waardoor mijn ruggenwervel iets anders staat.

bovenstaande heeft natuurlijk tijd nodig gehad. Maar na een half jaar vonden wij beiden dat mijn kennis voldoende was om zelf verder te onderzoeken hoe de knieklachten te verbeteren. Huh, was het dan niet weg. Nee, iets wat je in 10 jaar opbouwt heb je niet zomaar even weg geknutseld. Maar mijn kennis over mijn lijf en hoe te reageren op pijntjes is zoveel verbeterd dat ik verder kan. Ik fiets weer veel meer, let veel beter op en weet nu wat de gevolgen zijn. Het leuke is dat ik onderweg, door het aanpassen van mijn houding op het zadel, de pijn kan laten verdwijnen. Of zelfs, als ik een pijntje voel opkomen, even nadenken hoe was het ook alweer, verzitten of voetbeweging veranderen et voila, daar gaan we weer.

Pedalen

Het grappige was dat Dr. Rutte andere pedalen oid niet nodig vond. Ik ben zo eigenwijs geweest toch voor Look Quartz pedalen te gaan. Aangezien ik daar goede berichten over hoorde en de SPD mij niet de vrijheid geeft die ik wens. Maar misschien heeft Rutte toch gelijk gehad. Het duidelijke voordeel van deze pedalen is onduidelijk. En ik zou Bepop ook wel willen proberen, maar ach, voorlopig maar even zo.

Meer over de pedalen en mijn ervaringen daarmee op deze eerdere plogpost.

Wat de eindstand lijkt te zijn

Ik rijd. Dat is voor mij het belangrijkste. Ik heb pijn, maar kan dat beoordelen en iets mee doen. Ik moet heel erg opletten en feitelijk als een ouwe zak rijden. Dat laatste is het moeilijkste. Rijd maar eens rustig in een Quest. Dat is de ware kunst. En dan al die racefietsers die verleidelijk voor je rijden. Ik zal hier een beetje bijhouden als er iets nieuws of belangrijks verandert in mijn knieleed verhaal.

Ik denk dat ik nog een ding kan toevoegen aan mijn oplossingen. Dat is iets doen aan mijn platvoeten. Zooltjes die dat recht zetten zouden kunnen bijdragen aan een betere stand van enkels en andere belasting van de knieën. Op termijn naar de orthopeed dus.

Wat ook iets is dat een artikel die ik schreef in Ligfiets& veel reacties van lotgenoten heeft opgeleverd. Ik wil daar nog iets mee doen, maar tijd is een beperkende factor. Is er geen bewegingswetenschapper of arts in opleiding die nog een onderzoek moet doen? Ik heb een zeer inspirerende vraagstelling en ik vermoed voor ligfietsers in bijzonder hele belangrijke.

  • Print
  • Digg
  • Twitter
  • del.icio.us
  • Facebook
  • Hyves
  • Google Bookmarks
  • Technorati
  • Slashdot
  • Add to favorites

Kali staat te koop (7505 km), ehm is verkocht.

(Dit bericht is een verslag van het proces die bij de verkoop ging, vandaar alles in tegenwoordige tijd)

Kali staat te koop. Er zijn al wat gegadigden. De gegadigden zijn allen erg enthousiast. Het vervelende is dat je dus ook velen moet teleurstellen en maar eentje mag tevreden maken.

Ik had eerlijk gezegd niet verwacht, dat Kali zo gewild zou zijn. Dus geschrokken is een klein woord. Ik weet niet of dat aan de site ligt en de uitgebreide informatie. Het kan ook zijn dat mijn enthousiasme over de fiets aanstekelijk is. Maar ja, alles wat ik nu zeg, kan opgevat worden als psychologische oorlogsvoering. Zie daarvoor ook www.twitter.com/lighans…..

Nou we zullen zien. Zo gauw Kali verkocht is zal Quali de aandacht krijgen. Het is de vraag of die zoveel aandacht verdient als Kali. Het zou een betrouwbare fiets moeten zijn. Al moet ik zeggen dat Kali me de afgelopen 1000 km of meer aardig vertrouwen heeft gegeven. Mag ook wel, na alle inspanningen.

Zondag eerste afspraak. Nu de anderen nog teleurstellen. Ook grappig dat de mailinglijst en het forum van de gentseliggers aandacht besteden aan de verkoop. Bij beiden kan ik het niet laten me in de discussie te mengen. Ene Jonathan bij de GentseLiggers doet zelfs al een aanzoek naar Quali. Ach, ik schat dat hij een jaar of tien te vroeg is. ;)

Ook in Frankrijk niet onopgemerkt. Een foto van Daan die helpt met de renovatie wordt gezien als kinderarbeid (esclavagiste). :)

De afspraak van zondag is door het verbijsterend slechte weer niet doorgegaan. We maken een nieuwe afspraak voor woensdag indien het weer opgeknapt is. Dat weer werkt niet mee. Dus het wordt maandag na de oliebollentocht, of op een andere manier.Ik heb de koper nog verleidt met een aanhangwagen en 2 vmen, maar hij had al andere afspraken gemaakt, dus het ma 28 decdember 15:30 als officieel afscheid. Wat een gedoe, alles door het slechte weer.

Op de valreep nog wat dingen gerepareerd, kleine dingetjes. Maar de trapas was weer los gaan zitten en dat was een tegenvaller. Dus een nieuwe gekocht, flink gebikt (met Stephan), gevijld en gepast (zie de foto). Nu zit de trapas zoals hij nog nooit heeft gezeten. Ben blij dat ik dit heb gedaan. Geeft een goed gevoel. Wel het besef dat dit echt het laatste klusje aan Kali is.

P1020438

Op 28 december 2009 was het dan zover. En aan het eind van de Olliebollentocht, kwam Jaap-Andre aangewandeld om met Kali kennis te maken. Hij had in de vroegte al toe mogen kijken op de Dam, maar nu ging het erom. De eerste tegenvaller kwam toen bleek dat onze benen niet overeenkomen (onze lengte wel). Dus moest eerst het zadel en toen het stuur flink versteld worden. Hij moet behoorlijk rechtop zitten en ik vreesde dat de twijfel de overhand zou nemen. Hij mompelde nog iets over rationeel besluitvorming, wat bij mij de zenuwen deed toenemen. En terwijl het steeds donkerder werd, begon ik me echt af te vragen of ik Kali weer op het dak van de auto kon krijgen. Uiteindelijk zuchtte Jaap-Andre diep (of was het zwichten?) en deed het. Eerst natuurlijk opluchting. Maar in de auto, terug naar huis, voelde ik het gemis van het kreng die ik zoveel van buiten en van binnen gezien heb. Was het niet als fietser dan wel als hobbyist of knutselaar. In gedachte liet ik alles passeren en vooral om te controleren of ik niet iets was vergeten te vertellen. Ben ik eerlijk geweest? Ik denk het wel. Ik wens Jaap-Andre veel plezier met de fiets en een behouden terugtocht. Hij fietst Kali naar Oldenzaal, een ruwe 140 km! Dat is waarschijnlijk meteen de langste dagafstand sinds 20 jaar!

Fali.nl heeft trouwens een enorme toename aan bezoekers gehad sinds de advertentie op ligfiets.net. Meer dan 500 en nog steeds toenemend in drie dagen. Ongelofelijk hoe nieuwsgierig mensen zijn. ;)

Nog wat foto’s genomen met mobiel.

  • Print
  • Digg
  • Twitter
  • del.icio.us
  • Facebook
  • Hyves
  • Google Bookmarks
  • Technorati
  • Slashdot
  • Add to favorites

Olliebollentocht (Kali: 7560 km)

27 december 2009: Vanavond is Kali samen met Stephan op de auto gezet zodat ik morgen niet te veel tijd hoef te besteden aan dat soort werk, hooguit even de banden checken. Ook natuurlijk van alles om mee te nemen. Spullen voor Kali, ook acculader ed om over te dragen aan de koper aan het eind van de dag.

Het eten en de fietskleding niet vergeten (typisch iets voor mij). Camera voor de obligate foto’s (zie hieronder). TomTom om er te komen. Pomp voor de banden. En iets om de zenuwen in bedwang te houden. Het is niet alleen het idee dat je met honderd velomobielen gaat rijden. Hoe is dat? Hoe houdt Kali het? Wat zijn de reacties van de anderen op dit oude lijk? Maar ook nog de verkoop van Kali aan het eind van de rit. Wie staat op de zijlijn meewarig toe te kijken? Of juist bewonderend?

29 december 2009:

Wat een geweldig evenement. Het is te gestoord voor woorden om met zoveel gelijkgestoorden te rijden. Het aantal keren dat Kali eerst werd herkend en daaruit de conclusie getrokken werd dat ik dan wel “lighans of Hans Huijgen” moest zijn heb ik niet meer geteld. Ik heb mijn portie aandacht ruimschoots gehad.

De snelheid was gemoedelijk rond de 20-25 km/uur, dus voor iedereen goed bij te houden. Dat gaf je ook de gelegenheid wat bij te kletsen, met bekenden of kennis te maken met onbekenden. En altijd hetzelfde onderwerp.

Bijzonder dat veel doodgemoederd even heen en weer fietsen. De groep uit Purmerend en omstreken, maar ook Poncho en berijder die een flink stuk moest fietsen. Of de vriendelijke belg (Teun Geerooms uit Turnhout, die nog even 180 km naar huis reed. Gevleugelde opmerking van hem: “van zotten heb je geen last”. En dat was misschien wel voor mij de beste omschrijving van de dag. Ook als je de verbaasde en lachende gezichten van omstanders ziet.

Verder was het nog even spannend of Jaap-Andre Kali ging kopen. Paste hij er wel goed in? Zijn benen blijken een stuk langer te zijn dan de mijne. Uiteindelijk kiest hij toch voor de koop. Nu de vraag of hij gewonnen heeft of ik? Ik wens hem veel plezier met de fiets. Wat anderen trouwens ook deden.

Een kort videootje: http://www.youtube.com/watch?v=oMDgDM3rwuQ

  • Print
  • Digg
  • Twitter
  • del.icio.us
  • Facebook
  • Hyves
  • Google Bookmarks
  • Technorati
  • Slashdot
  • Add to favorites