|
|
 Omdat SPD niet veel zijdelingse speling heeft en andere pedalen wel, ben ik op zoek gegaan naar een pedaal die mij verlichting geeft. Al geloof ik niet dat mijn knieleed geheel verholpen kan worden met pedalen, is het waard het te proberen.
De eerste die ik ga proberen, waarvan ik vanzelfsprekend hoop dat het ook de laatste is, zijn Look Quartz. Tweedehands gekocht, maar wel met 2 paar schoenplaatjes van verschillende types en verschillende spacertjes om de hoogte van de schoenplaat op de schoen te kunnen variëren. De type schoenplaatjes variëren in de hoek waarin ze uitklikken. Ik heb gekozen om de uitklikhoek zo groot mogelijk te maken. Daarbij zijn deze schoenplaatjes ook kleiner, waardoor ik hoop iets meer zijdelingse beweging te hebben. Dat laatste is waarschijnlijk vooral psychisch. Maar alles telt mee.
 Look schoenplaten met spacers
De eerste keer bevestigen van de schoenplaatjes heb ik geen spacer gebruikt. Aangezien de handleiding verteld dat bij een schoenprofielhoogte minder dan 7,5 mm dat niet nodig was. Maar als ik nu inklik dan zitten de schoenen weliswaar goed vast (en gaan ook makkelijk los), maar ze kunnen geen kant opschuiven omdat de zool tegen de pedaal wordt aangedrukt. Sprake van de 3 graden draaiing of 3mm zijdelings speling is er dan natuurlijk niet.
Dus nu heb ik er een 1 mm spacer tussen de schoenplaat en de schoen geplaatst. In de hoop dat dit wat vrijheid van de schoen tov de pedaal geeft. Kijken hoe dat fietst.
Update 1:
Vanmiddag dus even gefietst. Dit is een groot verschil zeg. Ik kan me goed voorstellen dat mensen het gefixeerde van geen spacer prettig vinden, maar ik ben met spacer veel blijer. De voet kan zeer ver naar buiten draaien. Ik denk dat het tegen het uitklikmoment zit dat je beweging hebt. Dat is verder dan de beloofde 3 graden. Dat komt denk ik omdat het Look Quartz systeem voor je gevoel geen hobbel heeft tussen in en uitklikken. Dat gaat heel geleidelijk. De zijdelingse beweging kan ik niet voelen, of dat invloed op het rijden heeft is dus onduidelijk. Misschien is het er wel maar is de voet al direct iets naar buiten ingeklikt of schuift langzaam naar de gewenste plek.
En nu het knieleed. Er is slechts 10 km gereden, dat moet wel gerealiseerd worden. Daarom komt er zeker na een paar honderd km nog een update met een hardere conclusie. In eerste instantie vooral tevreden over de rechterknie. Daar kon ik de pijn die ik met SPD ervaar niet voelen. De vrijheid die ik nu voel lijkt bij te dragen aan de pijnloosheid. De pijn met SPD is ws een peesje links in de knie. Geen pijn nu dus. Geen idee waardoor. Ben ik gewoon ontspannen of rijd ik te langzaam (waardoor te weinig druk op de pees), of ligt het aan het pedaal? In ieder geval een goed begin.
De linkerknie heeft als klacht tijdens het fietsen dat de pees linksonder (dus onder het kniegewricht, naast de knieholte) opgerekt voelt. Je kan er mee fietsen, maar je voelt de spanning langzaam toenemen. Gelukkig is mijn woon-werk niet ver….. Met de Look Quartz is de pijn wel minder (nogmaals het is een korte afstand geweest), maar niet weg. Ik verschuif onderweg wat op mijn zitting (geen verbetering) en bedenk opeens de tweede list. Namelijk een extra laagje ventisit onder de billen. Dit werktte bij Kali wel, maar bij Quali met SPD niet. Zou het misschien…. ja hoor. De zeurderige pees houdt na een paar honderd meter op met zeuren. Ik kan de rest doorrijden zonder pijn. Het kan de combinatie van een beetje scheef kunnen zitten (dikker kussen dus kan rechterbil meer in het kussen zakken) en meer uitzwaai mogelijkheid van het pedaal systeem zijn.
Nu heb ik wel geleerd bij de osteopaat dat pijnervaring niet alleen persoonlijk is maar ook tijd en plaatsgebonden om maar te zwijgen van de psyche. En meestal heeft pijn ook een signaal functie. Dus als het signaal uitblijft, moet het ook een tijdje duren voordat je beseft dat het er niet is. Zoals al eerder opgemerkt kan de ontspanning (even een ritje tussendoor) al heel veel uitmaken en het idee dat je bezig bent iets te verbeteren ook heel erg meespelen. Daarbij was dit midden op de dag, terwijl woon-werk over het algemeen ’s ochtends vroeg en ’s avonds is. We zullen dus zien of deze zachte euforie de komende kilometers door zal zetten. Deze post zal ik dan ook uitbreiden met de ervaringen. Zijn de ervaringen niet positief? Ach, dan proberen we toch gewoon weer iets anders. 
Update 2:
woon-werk gedaan en daar zijn de pijntjes weer. Veel kouder en niet geheel te vergelijken, maar dus geen wonderbaarlijke genezing. Ik zag dat Time-Atac schoenplaatjes toch iets anders gevormd zijn, maar passen wel op Look Quartz pedalen. Misschien over een tijdje die proberen. Ik houd jullie op de hoogte.
Update 3:
Time Attack plaatjes zijn besteld. Ik hoop op meer speling dan de Look schoenplaatjes. Ik ben steeds meer overtuigd dat niet zozeer de pedalen bepalend zijn maar de houding van het lichaam. Ik zit nu scheef in de stoel en dat lijkt beter te helpen. Dus de oplossing is nog niet gevonden. Ik denk wel dat ik steeds iets dichter bij een mogelijke oplossing kom. Dat geeft de man moed en houdt me fietsende.
Met oersterk draad (Guterman M782, zwart) en een stevige naald het mangatafdekdingetje (dekkie dus) beetje bijgewerkt. Er zat een scheurtje in en de rand begon te rafelen. Daarnaast een extra klittenbandje toegevoegd voor het klepje die het hoofdgat afsluit. Daardoor blijft deze ook met wind vastzitten. Nu al een paar keer eraf gewaaid. Maar na bevestiging van dit extra klittenbandje is er geen afwaaien meer aan.
Kortom een klein avondje werken met een strak resultaat.
De andere 2 foto’s waren op nav een vraag van haayman op de mailinglijst. Blijkbaar is er nergens op internet een foto te vinden van de kettingloop van een 20 inch Quest. Dat vond ik zo vreemd dat ik de camera gepakt heb en naar buiten ben gelopen. Hopelijk heeft hij er baat bij.
 Als je al eerder op dit blog bent geweest (wonderen bestaan), dan ben je op de hoogte dat ik een paar dagen geleden Pardus heb geïnstalleerd en daarna LXDE eroverheen heb gegooid.
Een van de dingen die nog moest gebeuren was Dropbox installeren, wat ik in dit bericht beschreven heb. Even daarna was in een vlaag van nieuwsgierigheid Skype aan de beurt. Misschien in de toekomst Ekiga?
Maar goed. Nu is natuurlijk de wens om de programma’s keurig te laten opstarten zonder ze aan te klikken in het menu. In LXDE (en vele andere DE’s) doe je dat door een .desktop bestand in de map /home/user/.config/autostart te plaatsen (waarbij user je gebruikersnaam is). Voor skype geen probleem want in /usr/share staat na installeren het bestand skype.desktop, die je vrolijk naar /home/user/.config/autostart kan kopiëren. Klaar is user.
Voor dropbox is dat iets ingewikkelder. Ten eerste wordt er geen dropbox.desktop geïnstalleerd (we hadden het immers niet volgens de officiele manier geinstalleerd) en daarnaast moet die dus gemaakt worden.
Gelukkig is google geduldig en vol links naar informatie. Onder andere justbloodywork legt keurig uit hoe je een dropbox.desktop moet maken. De link legt nog veel meer uit, maar was voor mij even niet interessant. Als dat gelukt is, kopieer je de dropbox.desktop naar je autostart-map en start Dropbox bij de volgende keer netjes op.
Als je ook nog een mooi plaatje bij je drobox.desktop wenst kun je op deze archlinux pagina alles vinden wat je nodig hebt. hoe te doen staat op justbloodywork uitgelegd.
Succes!
De turkse distributie Pardus Linux is ronduit geweldig. Gladjes en evenwichtig. Eigen pakketmanager voor het installeren van pakketten en eigen pythonscripts die het opstarten verbeteren, maken het aardig opvallend en eigenwijs. Maar …. zoals in mijn vorige post over Pardus en KDE4, mis ik de snelheid en reactiesnelheid van andere systemen. Dit ligt niet zozeer aan Pardus (waarover later meer), maar aan KDE4. Ik vind KDE4 traag, veel trager dan Gnome of XFCE, en nog veel trager dan LXDE. En ik heb geen behoefte aan Windows achtige toeters en bellen.
Bij snelheidservaringen zijn naar mijn idee 2 dingen belangrijk. Hoe snel het opstart, zeg maar van aanzetten tot verbinging met het draadloos internet. Het andere is hoe snel programma’s opstarten. Bijvoorbeeld FireFox of OpenOffice. Maar je kan ook denken aan bestandsbeheerder, of andere programma’s zoals PDF-lezer of een editor voor snelle notities.
Door het kiezen van een andere Desktop omgeving zoals LXDE versnel je in mijn ogen in ieder geval het opstarten. Het opstarten van de standaard programma’s zoals FF of OOO veranderen niet in opstarttijd, misschien dat ze iets meer geheugen ruimte hebben die ze niet met de DE hoeven te delen, wat ook de snelheid verhoogt. Waar ook een snelheidsverbetering in zit is de vervanging van Kwrite door Leafpad, Dolphin door PCmanFM, of Evince door Okular. Dat scheelt bij allen seconden. Nou ja een derde factor. Alle vertragingen in menu’s en visuele snuisterijen bij KDE4, maakt LXDE ook wat reactiever.
Maar goed, genoeg gepraat over de theorie. Hoe gaat dat? Installeren van een andere DE in Pardus. Antwoord: Simpel. De wiki geeft duidelijk instructies, lang leve Atolboo en Michiel, die dit enorm goed opzetten. Mijn aanvullende tip: zorg dat de contrib depositories in Pisi aan staan (kwestie van aanvinken in PISI). Dan is het helemaal een vloeiende installatie. Het standaard laten opstarten door een tekstbestand te wijzigen heb ik niet gedaan. Na uitloggen in KDE4 heb ik in KDM (waar je inlogt), LXDE geselecteerd, dat was ook voldoende om daarna standaard in te loggen met LXDE.
Mijn bevindingen kloppen met wat ik hiervoor schreef over snelheid.
De opstarttijd was bijzonder snel. Ongeveer 45 seconden. Tegen bijna een minuut met KDE4. Dit zou nog iets sneller kunnen als KDM wordt gewijzigd door GDM of zelfs Slim.
Na wat tweaken en knutselen, het toevoegen van een batterijmeter, netwerk, geluid aan het panel en een ander achtergrondje ben ik er wel zo’n beetje. Alleen het milky icon thema houd ik, want die zijn erg goed.
Ik vond voor het start menu het pardus start-icoon here: /usr/share/icons/milky/128×128/places
Bij deze nog wat screenshots en dan kunnen we er mee aan het werk.
 Er bestaat water dat zo groot is dat als je in het midden bent, je nergens de kanten kunt zien. Het water is zo diep dat je de bodem niet kunt zien. Dat water heet de oceaan en daarin leeft de walvis. De walvis is heel groot. Dus alle dieren zijn bang voor de walvis, alleen maar omdat hij groot is. Eigenlijk kan de walvis alleen maar hele kleine diertjes eten, die zijn zo klein dat je ze met je ogen niet kan zien. Grotere dieren hoeven niet bang te zijn, maar dat weten ze niet. Dus de walvis zwemt daar helemaal alleen in die grote oceaan. Hij is het gewend, maar voelt zich toch wat alleen.
Op een dag ziet de walvis in de verte een grote donkere schim verschijnen heel ver van hem vandaan in het water. De walvis schrikt zich een hoedje en maakt dat hij voor dat gevaar weg komt. Als hij lang gezwommen heeft kijkt hij om en ziet hij de vlek niet meer.
“Gelukkig”, denkt de walvis, “je weet maar nooit wat dat is”. En de walvis gaat lekker weer eten van de hele kleine diertjes in het water. En denkt niet meer aan de donkere vlek.
Weer een paar dagen later ziet de walvis de donkere vlek weer dichterbij komen. Snel zwemt hij weg. Maar als hij achterom kijkt en de vlek niet meer ziet, begint hij toch te twijfelen.
“Maar wat nou als die vlek helemaal niet gevaarlijk is en juist heel leuk? Wat als die schim iets is waar ik mee kan spelen? Als ik weg zwem weet ik het niet. Zal ik de volgende keer blijven wachten?”
De walvis denkt er goed over na. Na lang na denken neemt hij een besluit. Ja, hij zal wachten. En als het toch iets gevaarlijks is, zwem ik alsnog heel hard weg. Ik ben toch immers het grootste dier van de oceaan, dus ik kan heel hard zwemmen. En om dat te laten zien zwaait hij gevaarlijk hard met zijn grote vin en maakt een rondje in het water.
Het duurt een tijdje voordat de schim weer gezien wordt door de walvis. Maar op een goede dag is de grote donkere schim toch weer te zien. De walvis wilt meteen wegzwemmen maar bedenkt zich op tijd.
“Oh nee, denkt de walvis, ik zou wachten”.
Langzaam komt de schim dichterbij en wordt steeds iets groter en minder schimmig.
Het wordt groter en groter en als het best al dichtbij is ziet de walvis wat het is.
“Een andere walvis”, roept de walvis blij. Hij vond haar een hele mooie walvis met mooie blauwe vinnen en een witte onderkant en een hele grote bek.
“Hee hallo, wie ben jij vraagt de walvis aan haar, “Ik ben een walvis”.
“Ik ook”, zegt de andere walvis blij tegen hem. “Ik zag een hele grote donkere schim in de verte en ik wilde weten wat of wie dat was. Maar elke keer als ik in de buurt kwam, dan ging die schim heel hard weg. Maar gelukkig bleef jij wachten.”
“Ik was helemaal alleen” zie de walvis.
“Ik ook”, zei de andere walvis.
Nu zwemmen de walvissen samen en ze besloten altijd samen te blijven. Want samen is heel gezellig. En zo zwemmen de walvissen samen verder. Steeds verder, tot dat het alleen nog maar 2 schimmen in het water zijn.
Slaap lekker walvissen.
Het moest er een keer van komen. Na de LIVE een beetje stiekum geprobeerd. Het viel me op, dat het er weer strak uit zag. Al is KDE4 nog steeds niet mijn favoriete Desktop omgeving. Toch is het thema van Pardus, maar ook de snelheid aangezien dit een LIVE was erg goed. Daarvoor waren Antix (niet mijn ding) en WattOS (eigenlijk best goed, alles doet het behalve hotkeys) eerdere installaties. De onrust (en een ziekbed) dreven mij verder op distro pad.
Van iso naar USB
Een dingetje. Let op dat je USB leeg is als je de wiki volgt om met dd blabla je USB te vullen met deze distro. De rest van je USB informatie wordt verwijderd….. Nodeloos om te vertellen wat mij overkwam. 
Ook de internationale installatie cd wordt met het dd commando gekopieerd naar een USB om daarna lekker snel te booten.
Installatie
Als je Pardus al eerder hebt geïnstalleerd is er niets bijzonders te zien. Het wordt ook goed uitgelegd in de wiki. Het viel me wel op dat de beloofde 20 minuten bij mij veel langer duurde. Het zouden er 30 zijn. Blijkbaar is een jaar oude netbook geen modern systeem…..
Na installeren ging ik gelukzalig rebooten om het nieuws te aanschouwen. Het was een tegenvaller dat GRUB niet opstartte. Herstellen via de USB lukte niet. Dus via Antix opnieuw opgestart om in de wiki wederom keurig uitgelegd mijn antwoord te vinden. Ik heb methode 2 gebruikt. Ik had alleen een beetje verwacht dat het bootprobleem verholpen zou zijn in deze versie…… helaas.
Na toewijzen van de juiste partitie opnieuw opgestart en daar staat inderdaad Pardus en XP netjes vermeld. Helaas Ubuntu Netbook Remix niet, dus die gaan we een andere keer herstellen.
Pardus ervaren
Het opstarten was verassend. Waar UNR ongeveer een minuutje erover doet om geheel startklaar te zijn, WattOS 40 seconden (LXDE rocks!), doet Pardus met deze heavy KDE er ongeveer 35 seconden over tot kdm en 20 seconden extra totdat KDE geladen is. Dat is ongeveer even snel als UNR. Niet slecht.
En dan KDE4. Al die widget zooi en flubberdegadget hoeven van mij niet. Geef me een menu, geen “programma-openmaak-beleving”. Snel het klassieke menu ingesteld. Voor mij bij verre het meest handig. Ook op zoek gegaan naar de compiz settings en hupla uit die troep. Dat scheelt.:) En de programma’s als Dolphin zien er wel mooi uit, maar Nautilus onder UNR of PCManFM onder LXDE zijn veel sneller.Nog wat te zeuren? Ja hoor, tijdens de installatie wordt de vernieuwde Amarok beloofd. Echter, er is van alles op multimediagebied geinstalleerd behalve Amarok. Even de installatie schermpjes veranderen Pardus. :p
Wel een “mooi” achtergrondje gemaakt en gekozen voor een mooi klein smal vensterdecoratietje, met behulp van de zeer veelzijdige crystal vensterthema. De milky iconen van Pardus vind ik de mooiste van dit moment, dus die blijven zeker.
Het panel is ook een verhaal apart. Het is een beetje weten om te begrijpen. Ik bedoel daarmee. Pas als je na een flink hoeveelheid trial and error er achter komt hoe het werkt is het wel logisch. Maar dat duurt even. Intuïtief zou ik anders formuleren. Helaas kun je niet de klassieke panel van 3.5 terugzetten. Een van mijn wensen voor de toekomst is om Pardus Corporate te installeren en te vergelijken. Hier staat 3.5.10 op. Maar goed, nu ik het weten, knoei ik door de widgets en lock dingen heen naar icoon only taskbar en een 26 px hoog panel met 20 px icoontjes, wat het ding een stuk beter werkbaar maakt met een netbook. Ik plup een weatherforecast widget in, want dat vond ik ook erg leuk bij UNR. Ik tweak nog even verder (witte muis aanwijzers). Dan ben ik wel klaar.
Later zet ik ook Dropbox erbij, maar dat is een eitje, die ik al in een andere post heb uitgelegd.
Pisi
De trouwe pakketmanager van Pardus heet Pisi. En ik moet helaas bekennen dat iets wat ik ook vertrouwd was nu weer tegenkom. Pisi is niet snel. Bij installeren van onderdelen lijkt het alsof hij hangt. Zou de videokaart de gegevens niet aankunnen? Maar waarom alleen bij Pisi? Verder werkt het genadeloos vlekkeloos. Updates markeren en klaar. Nog wat Openoffice clips installeren (gewoon omdat ze er zijn). Verder weet ik het even niet. Alle software brengt me voorlopig waar ik wil. Niet snel, wel veilig.
Conclusie:
Het installeren ging met een paar hikjes, die met de wiki goed waren op te lossen. Je moet daar wel voor naar de commandline, wat niet voor iedereen een eitje is. Maar wederom zal de keurige handleiding op de wiki je zeker helpen. En anders is er het zeer vriendelijke Nederlandstalige forum. Als het uiteindelijk werkt heb je een mooie stabiele distro voor je neus. Heb je een snelle moderne computer (met dus geen Atom er in), dan gaat dit systeem je geweldig veel plezier geven. Is je systeem trager en wil je toch genieten van het nieuwste van Pardus, dan zou ik voor 2008 gaan of even wachten op de 2009.1 Corporate edition. Natuurlijk kan ik daar niet op wachten en broed ik de manier van Michiel Zandbelt om LXDE met al zijn componenten in Pardus te plaatsen. En mijn ervaring met 2008 zegt mij dat het met veel minder problemen zal gaan als bij UNR.
Want dat maakt Pardus wel bijzonder, alles werkt. Alles doet wat je verwacht en het is stabiel. En dat compliment mogen de Turken in hun zak stoppen. En samen met een grote groep Turken zullen vast ook op vele andere delen van de wereld mensen vallen voor deze distro.
|
|
