|
|
 Update: Dankzij David en Jaap ben ik in staat het aantal beter te schatten. Dank. Wie volgt voor info over de Alligt Alleweders of de Go-Ones?
Het valt me op dat er geen overzicht is van het echte hoeveelheid velomobielen in Nederland. Er wordt me nog wel eens opgemerkt dat er niet zo veel van zijn. Men denkt dan enkele tientallen. Er wordt dan altijd verbaasd gereageerd als ik het over honderden tot meer dan 1000 velomobielen heb. Maar het blijft wichelroede kijken. Ik doe hieronder een poging een schatting te maken:
- Velomobiel.nl: houden het keurig bij. Op dit moment zijn er zo’n 400 in Nederland zijn gebleven.
- go-mango.nl: Ah Dankzij David (zie commentaren) weet ik nu meer. Rond de 250 Mango’s. Waarvan dan ongeveer 200 in Nederland zullen rijden (de verhouding van velomobiel.nl aanhoudend)
- Flevobike Versatile: een stuk of 66 Volgens Jaap P. (zie commentaren) Hoeveel in Nederland zijn is mij onbekend. Ik schat wederom o,8*66= 52,8, afgerond 52, want ik weet in ieder geval van eentje dat hij total loss is gegaan…
- Flevobike Alleweder: ongeveer 500 volgens Flevobike zelf. Maar een deel rijdt natuurlijk niet in Nederland..
- Alligt Alleweder A1 t/m Ax: Geen idee. Echt niet. Kan iemand mij zijn serienummer zenden?
- Go-one: enkele tientallen of minder?
- Cab-bike: enkelen?
- fietser.be WAW en beWAW: in totaal over de wereld ongeveer 80, waarvan iets minder dan de helft in Nederland?
- Anderen? Enkele stuks, zoals M5 Kalisvaart (2), een Vector (1), een aantal zelf gemaakte velomobielen (5 of 6), merken die ik niet genoemd heb.
Dan is de gok: 400+200++52+450+80+50??+20+5+30+10=ongeveer 1297.
Wie helpt mij omdat getal exacter te krijgen? Ik zal dit bericht updaten als ik betere gegevens heb.
trouwens voor ligfietsen in het algemeen geldt dit natuurlijk. Maar ik ben hier iets meer in geïnteresseerd.
Er was enige voorbereiding, wat drinken en bananen voor nodig maar uiteindelijk is het ten volle gelukt.
Het plan was simpel. Er zou voor mijn werk een vergadering (met avondeten) zijn in Andijk. Dat is zo’n 49 km van mijn huis. Aangezien dit een traditie binnen het team is, had ik vorig jaar al het plan, maar niet de juiste knieën. Dit jaar had ik al zo veel prettige kilometers gefietst (met als langste afstand een paar weken geleden 74 km) dat ik het wel kon wagen.
Mijn knieën (wat else is new) zijn de beperkende factor geweest, maar met wat aanpassingen aan de stoel van Quali en een hartslagmeter en Olfen zou het moeten kunnen.
Een paar dagen ervoor al wat informatie gewonnen via twitter, god Haayman aangeroepen voor meewind, kreeg de dag voor vertrek nog een god van de wind toegewenst door Brandweerquest en Jaapandre weet altijd serieus of licht vilein me aan te moedigen.
Ik had voor de heenweg 2 uur uitgetrokken en vertrok keurig op tijd met harde banden en alle elektriciteit getest. De route had ik opgeslagen in mijn Nokia Navigator en met behulp van de app McGuider ging ik op pad. Tevens diende de mobiel als mp3-speler. Het eerste stuk vanuit het Kalf in Zaandam was hetzelfde als mijn woon-werk, daarna Purmerend, Zuidoostbeemster, Hoorn, Zwaagdijk, en Andijk. Route technisch begeleide McGuider me keurig. 2 keer niet. De ene keer werd ik bij Zwaag de snelweg opgestuurd (niet een prettig idee), wat me een trage omweg door Hoorn opleverde en de laatste 500 meter voor mijn bestemming stopte de GPS. Gelukkig had ik het toen niet meer nodig. Knietechnisch was het probleemloos, al vond ik mijn hartslag aan de hoge kant. Mijn knieën deden niet meer pijn dan een peesje rechts onder mijn linkerknie. Nieuwigheid zullen we maar zeggen. 
Mijn collega’s vonden het een prestatie. Voor mezelf is het dat wellicht, maar vergeleken met andere ligfietsers niet, dus wist daar niet zo goed op te reageren.
Na een vergadering en Chinees eten, waar ik de grootste afnemer was, mocht ik weer terug.
In het schemer donker en later donker en de regen naar huis. In het donker rijden vind ik altijd leuk. Even wat minder dat mensen er vanuit gaan dat er geen fietsers rijden als het regent. Gelukkig doen de remmen het goed. Deze mijnheer heeft me dus totaal niet gezien. Ik kon door zijn ruiten zien dat hij geen moment op het fietspad heeft gekeken en direct de grote weg op reed. Gelukkig ben ik wat voorzichtig aangelegd en reed ik relatief traag.
Ook vond ik mijn licht minder worden. Had ik toch een verse accu mee moeten nemen? Denk het wel. De toeter is natuurlijk om mijn nieuwigheidje te showen in de dagen hiervoor flink gebruikt en dat is een flinke stroomverbruiker. Gelukkig is een zacht Inoled ledje nog altijd pittig, maar het kan beter.
Later op de terugtocht begon de eerder genoemde pees behoorlijk op te spelen. Ik had het gevoel als een krant te rijden. Daar snapte ik niets van. Het ging toch zo lekker? Pas in Purmerend kwam ik op het idee om de banden te controleren. Ah, plat wiel. Band was nog een beetje vol, dus ging ik uit van een klein gat. Band opgepompt en toen reed ik weer keurig de kruissnelheid die ik daarvoor ook reed, zo’n 35 km/h. Vreemd idee dat je met een zeer zachte band dus nog 30 rijdt met een Quest! De kniepijntjes verdwenen als regen voor mijn bril. Gelukkig maar.
Thuis merkte ik dat bij het lopen mijn kuiten toch wel gloeiden. Blijkbaar toch geen dagelijkse kost.
Nog wat cijfertjes: 102 km, bij elkaar in rond de 3,5 uur gereden (inclusief verkeerd rijden en band oppompen). Zo’n 2000 kcal verbruikt, bij een gemiddelde hartslag van 128hpm, waarbij de maximaal gemeten hartslag 148 hpm was. Als je deze cijfertjes leest ben ik inderdaad bij lange niet maximaal gegaan. Prettig idee. Als zondag de stress uit de benen is, ga ik maandag weer fietsen.
En de lekke band was inderdaad een heel klein gaatje. Ook de dader, glasscherfje is gevonden en verwijderd. De Schwalbe Kojaks houden het nu 2400 km plus de km van Bastiaan uit. De zijwangen beginnen dun te worden en het rijvlak is afgeplat en vertoont allemaal kleine gaatjes en scheurtjes. Ben benieuwd wanneer ik ze moet vervangen.
 Inleiding:
tijdens de vorige installatie had ik al wat geleerd. Wat ik nog niet geleerd had is om deze bestanden zoals fstab of instellingen apart op te slaan. Mijn streven was om een automatische upgrade te doen van 13.0 naar 13.1. Hieronder hoor je mijn ervaringen.
Voor ervaringen van een rot in Linux land en een goede reviewer Caitlyn Martin: distrowatch review van Salix
De upgrade, fail op de videokaart
Via de instructie van Salix kun je vrij recht toe recht aan via de terminal opwaarderen. Waarom via een terminal? Tja, waarom niet. Een automatische grafische upgrade waar iets mis gaat is uiteindelijk vrij schimmig op te lossen, maar vooral omdat het de Salix filosofie. Doe maar terminal als het terminal kan. Ander voordeel is dat het upgraden weinig processor kracht kost, dus je kan lekker doorwerken.
Problemen: ja eentje. Bij het opwaarderen van de rc bestanden met het commando dotnew heb ik niet goed opgelet en dus vrolijk de users en wachtwoorden verwijderd. En er wordt nog wel voor gewaarschuwd! :p En toen ik dat opgelost had deed de nieuwe intel video driver niet wat hij moest doen. Dus geen grafisch (x.org deed het niet), maar alleen terminal. Nu zou iemand die echt iets van linux afweet dit eenvoudig kunnen oplossen door een driver te herinstalleren of verwijderen en vervangen door een ander via de terminal, of de kernel upgraden. Maar voor een eeuwige beginner zat er niets anders op dan een full install te doen.
Full install, denk voor ….
Een eitje zoals altijd. De blauwe terminal schermen bij het installeren zijn duidelijk. Waarom dit in mooie kleurtjes en afgeronde dingetjes en fontjes moet is me een raadsel. Het laatste is trager en niet beter. OK, het is mooier. Dus….
Ik installeerde via een SD kaartje, wat verder hetzelfde gaat als via een USB-stick.
Problemen: ja eentje. Ik was vergeten om een aantal bestanden met gegevens te backuppen. Mijn home directory was wel gebackupped, maar niet het al eerder genoemde fstab, dus ik kon weer op zoek naar instructies om partities toe te voegen. Verder kon ik mijn eigen aanwijzingen van 13.0 volgen. Alles hetzelfde, dus makkelijk te doen. Ook grappig dat de geluidskaart wel goed werkte maar de instellingen niet meteen bewaard worden. Speakers stonden steeds op 0. De oplossing is simpel. Er is een klein grafisch programmaatje geleverd die onder Settings –> Alsa Geluidskaart staat. Deze laat je huidige geluidskaart instellingen gemakkelijk opslaan.
Ook willen de volume snel knoppen (Fn pijltje omhoog of omlaag) maar niet goed werken. Nu zijn er weer hele ingewikkelde manieren om met grafische schermpjes toch voor elkaar te krijgen. Maar aangezien ik ook een gezin en andere hobby’s heb koos ik voor een simpele manier, welke deze site goed omschrijft.
En anders nog iets?
Ja. Salix OS 13.1 is ten opzichte van 13.0 (wat eigenlijk de eerste versie voor Salix was) ontzettend gegroeid. De opstarttijd is nog een schamele 40 seconden op mijn netbook, wat net zo snel is als “netbook-geoptimaliseerde” distro’s en sneller dan Mint of UNR. Daarbij is de hoeveelheid programma’s via de repositories nog niet even groot als andere distro’s, maar dan kan je nog altijd via slacky.eu installeren op eigen risico. Dat risico is relatief klein aangezien Salix OS heel dicht bij het orgineel (Slackware 13.1) zit. Feitelijk gebruiken ze de bestanden zoals Slackware die gebruikt voor 13. in hun versie. Het verschil zit hem in XFCE ipv KDE en een aantal handige tools en opstartversnellingen. Handig want de documentatie van Slackware kun je dus goed gebruiken.
Dropbox was probleemloos, Skype moet ik nog doen.
Op naar de volgende upgrade en in de tussentijd mag ik lekker met mijn netbook werken. 
 Tijdens het ligfietsen (met Quali) is er slechts 1 methode om lange tijd zonder pijn in mijn knieën te rijden. Bruut samengevat is dat een combinatie van houding, techniek en alles wat onder oudelullenfietsen verstaan kan worden. En gelukkig ben ik niet de enige. Een Twitteraar vroeg mij ouwelullenfietsen te omschrijven. Dat kan niet zonder de andere 2 ook te behandelen. Wil je direct bij het oudelullenfietsen komen skip dan de volgende 2 alinea’s.
Houding: Ervaring en veel proberen heeft bij mij er toe geleid dat ik nu denk aardig een goede houding te hebben. Enerzijds voor rug en nek en daaruit volgend voor mijn knieën. Door een wat gedraaide rug blijkt het beter als mijn linker bil iets lager zit dan rechts (0,5 cm schat ik) Dit wordt bereikt met een dik kussentje rechts en een dunner kussentje links. De houding is nog niet perfect. Daarvoor heb ik een Zephyr zitting aangeschaft waar ooit de zaag in gaat. Zie artikel over the bone. Ook is de stand van de voeten belangrijk. Mijn voeten zijn iets naar binnen gedraaid (lichte V vorm, links iets meer dan rechts), maar ook helpt het mijn knietjes, dat ik in mijn schoen een kleine verhoging (paar mm, 2 laagjes karton) voor mijn tenen heb gemaakt, waardoor de voet/enkel iets naar buiten draait.
Techniek: In den beginne wilde ik maximaal traprendement hebben en trok en duwde actief op de pedalen in alle richtingen. Ik hoopte een goede en soepele draaiing te bewerkstelligen, wat aardig lukte, maar helaas was vooral het trekken funest. Nu is de tactiek anders. Mijn voeten bewegen mee met de pedalen (duh), maar ik waak ervoor om actief te doen. In plaats daarvan laat ik de rondgang zijn werk doen en met souplesse fiets ik mijn rondjes, inderdaad op een cadans die rond de 90 rpm is. Hierdoor is de belasting op de knie veel lager. Nadeel is dat je vermogen ook lager is, vooral bij optrekken en versnellen. Je moet je voorstellen dat ik soms een paar honderd meter gebruik om tot 30 km/u te komen, om daarna rustig verder te versnellen. Groot voordeel is dat ik heel lang kan fietsen.
Ouwelullenfietsen (OLFen): Wel, de houding is OK, de techniek in orde, dus nu vervolmaken we het trio met een geestelijk zen gevoel en het idee om nergens snel te moeten zijn. Het hoeft niet snel, het mag. Het mag vooral niet geforceerd (zie ook techniek). Om het OLFen te vervolmaken, dien ik dat ook bij verkeerslichten of kruisingen uit te voeren. Ik merk dat 1 keertje overschrijden er toe lijdt dat er een glijdende schaal van overschrijdingen volgt, waar niet meer tegen in te OLFen is. OLFen is de kunst om mijn midlifecrisis en haantjesgedrag te bezweren met een levenscadans die pak hem beet twintig jaar verder ligt dan mijn huidige leeftijd. Het hoeft niet snel, mompel ik dan tegen me zelf. Op een sukkeldrafje kom ik er ook. Hoort ook bij OLFen: “het praten tegen jezelf”. Bij het praten spreek ik mezelf een soort onmoed in. Ik ontmoedig hard rijden, en eer het OLFen.
Klinkt het OLFen wellicht vreselijk in de oren? Het is ook vaak vreselijk. Komt er zo’n gesoigneerde racefietser voorbij, met 33 km/u, terwijl de huidig OLF-kruis rond de 31 ligt. Zie dan je haantje maar binnen te houden. Maar de andere kant is dat ik met deze vakantie al OLFend, 54 km volbracht en ook nog een 74 km. En dat stemt tevreden, smaakt naar meer. Ik wil over een paar weken 2 keer 50 km op een middag doen. Dat red ik alleen OLFend.
Zijn er meer OLFers? Schrijf even een comment. Laten we ons verenigen.
Quali mocht mee op vakantie. Nou ja. We zijn eerst met een gigantische hoeveelheid spullen in de auto naar de kampeerplaats gereden waarna ik meegelift ben naar Zaandam om Quali op te halen.
Daarna 55 heerlijke kilometers gemaakt van Zaandam naar de sluizen van IJmuiden. En daarna via Bloemendaal en Haarlem naar Noordwijkerhout. Terugweg ben ik trouwens iets anders gereden, maar komt op hetzelfde neer.
Tijdens de vakantie enkele keren met Stephan op zijn Lara van Langevelderslag naar Zandvoort gereden door de duinen heen. Die 8 kilometer hebben wij de 8-baan gedoopt. Een tot kwijlens en gillens toe leuk stukje asfalt. Bochten, op en neer in de glooiende duinen. En: een hele hoop argeloze racefietsers. Opvallend vond ik dat de ws bijna 40 kilo zware Quali uitstekend overweg kon met de heuvels. Bergop heb ik menig racefiets ingehaald. Niet alleen op vermogen, maar ook omdat de meeste racefietsers een vreemd moment kiezen om aan te zetten voor de helling. Ik schakelde iets na het dalletje en iets na mijn hoogste snelheid van het dalen. Maar de racers kozen vaak voor het moment waarop ze al behoorlijk snelheid minderden. Heel vreemd.
Ook samen een ritje Langevelderslag – IJmuiden gereden ad 74 km. Heerlijk.
Als ik andere vakantie blogs lees past mij niets minder dan bescheidenheid. De andere kant is dat het voor mij (en vooral de knieën) flinke afstanden zijn. Bijna nooit vermoeiend, maar wel licht belastend voor de knieën.
Ook nog andere dingetjes gedaan, minder relevant voor dit blog.
In de loop der tijd is mijn lijstje aardig aan het groeien. Het zijn veelal kleine dingetjes, die stuk zijn of aangesloten moeten worden. Het meeste ligt aangekocht al te wachten.
- Waarschuwings ledje voor het knipperlicht. Een van mijn grotere ergernissen. Ik hoor en zie niet dat het knipperlicht aan staat. En niet altijd heb ik bewust het knopje omgezet. Een ledje moet verbetering brengen in dit ongemak. Waar het ding komt is nog ter discussie. Naast het knopje is een keuze, maar of ik het dan altijd zie is de vraag. Ik heb ook gedacht om een gaatje in de body te maken naast of onder het spiegeltje, of zelfs recht voor me. Zichtbaarheid gegarandeerd, alleen is installatie lastiger.- daarbij moet het knopje vastgezet worden. Ik kan het naar beneden duwen, wat regelmatig gebeurt, waardoor knipperen niet meer kan. Inmiddels knopje stuk, dus nieuwe kopen. dus nieuwe plaatsen. dd 16 augustus 2010: knopje weer gemaakt!
- Crank stel vast zetten met Locktite. Deze trilt los, waarna het gaat kraken. Klinkt wel stoer, suggererend dat ik heel sterk ben, maar ik weet wel beter. Daarbij houdt ik wel van stil.
Achterlicht met remlicht aansluiten. Net als de rest al aangeschaft, maar het moet eens gedaan worden. De mailinglijst heeft me al geholpen. Daden Hans. Daden!dd 2 augustus 2010
Goed hè, koop ik een 6 volts licht ipv een 12 volts. Dus remlicht doorgebrand. Inmiddels nieuwe besteld en in blijde verwachting, maar efficiënt is anders. dd 16 augustus 2010: gemaakt. - Verstel hendeltje voor de voorlamp verplaatsen. Geen idee waarom dit als handig ervaren wordt. Het zit mij in de weg bij het aanzetten van mijn lampen. Ik zou het ding dan ook 20 cm naar voren willen zetten, maar toch gebruik willen maken (om af en toe de lamp te verstellen, want deze trilt een beetje waardoor de stand verandert, of voor de enkele keer dat het echt donker is). Het klusje is iets groter dan een klusje doordat de kabel ook ingekort moet worden.
- Toet toeter aansluiten. De bel heb ik verwijderd. Wat een onhandig ding zeg. Daarbij maak ik er nooit veel gebruik van. De toeter is redelijk bescheiden, en kan je met beleid en humoristisch, irritant of langdradig gebruiken. Ook al weet ik dat ik het eigenlijk liever niet gebruik. Maar die ene keer dat het wel nodig is…. dd. 18 augustus 2010 gemaakt.
- De zitting. Ja, ik fiets weer lekker. De pijn in knieën is controleerbaar, maar ik denk met een nieuwe / andere stoel nog meer controle over de pijn in de knieën te kunnen krijgen. Daarbij heb ik me vastgepind aan het idee mijn bewijs te leveren over de discussie over beweeglijkheid van de rug en voordeel daarvan op je knieën.
- - En als de zitting dan goed is en de afstand tot de crank OK, dan kan ik eens overgaan tot het inkorten van de ketting, zodat ook bij middenblad versnelling 8 en 9 gebruikt kan worden.- En ja, de afstelling van de versnellingen kan ook beter
- Reflectie is noodzaak. Op dit moment ben ik niet tevreden en vind ik het minimaal. Daar moet iets mee gebeuren. Daarbij is de bestaande reflectie … nou … eh … “minder netjes” er op geplakt. (dd 9 augustus een setje reflectie gekocht en is er 15 augustus op gezet, zodat ik onderwerp 9 en 10 rustig kan uitwerken) Misschien, wellicht in combinatie met 10, een thema op Quali?
- En als ik weer wat geld verzameld heb die ik kan / mag / wil investeren in de fiets lijkt het me leuk om deze een mooie kleur te geven. Daar ik nu twijfel (wanneer niet), zal het zeker niet nu gebeuren. Zo murmel ik meestal iets over blauw met wit. Maar zo’n kameleon lak kleur blauw-rood lijkt me erg gaaf. Als je dan ook nog reflecterende verf gebruikt zoals al eerder is gebruikt door een andere Wilfred, dan wordt het super.
- Thema op Quali. Echt waar. Ik heb al maanden een idee, waar andere ideeën niet aan kunnen tippen. Het blijft de beste. Heel gek voor mij, maar toch. Nu zou ik al kunnen laten drukken en op Quali plaatsen en later nog een keer dunnetjes over doen als de nieuwe lak er op zit (over 5 jaar?). Maar ik wil nog een mooi ontwerp van mijn idee. Dus dit staat in de ijskast, maar wordt steeds warmer, dat wel. Misschien wel komende winter?
|
|
